Rybak przyszedł na brzeg wcześnie rano, jak robił to niemal w każdą sobotę. Niebo było już pogodne, ale w powietrzu wciąż czuć było ślady wczorajszej burzy. W nocy przeszła tu silna nawałnica, wiatr pchał fale prosto na ląd, a morze wyrzuciło na brzeg mnóstwo śmieci: kawałki desek, wodorosty, plastikowe butelki i zardzewiałe fragmenty metalu.
Mężczyzna szedł powoli po mokrym, grząskim błocie w gumowych butach, rozglądając się za miejscem, gdzie mógłby spokojnie rozłożyć wędkę. Lubił łowić w ciszy, dlatego zawsze wybierał odludne miejsca.
Właśnie wtedy zauważył coś dziwnego. Z gęstego błota wystawał cienki kawałek metalowego drutu.
Na początku chciał to zignorować. Po burzy takie rzeczy na brzegu zdarzają się często. Ale coś w tym drucie wydało mu się niepokojące. Wystawał niemal pionowo, jakby był do czegoś przyczepiony.
Mężczyzna podszedł bliżej, pochylił się i spróbował pociągnąć go palcami.
Drut ani drgnął.
Złapał więc go obiema rękami i pociągnął mocniej. Ziemia wokół poruszyła się, ale to, co było pod spodem, jakby utkwiło głęboko w błocie.
Pociągnął jeszcze raz. Najpierw ostrożnie, potem coraz silniej. Błoto jakby nie chciało oddać znaleziska, zasysało je z powrotem. Mężczyzna czuł, jak drut wrzyna mu się w dłonie przez rękawice. Kilka razy miał ochotę się poddać, ale ciekawość była silniejsza.
Szarpnął nim na boki, ciągnął krótkimi ruchami, co chwilę zatrzymywał się, by złapać oddech.
W końcu ziemia wydała głuchy, lepki dźwięk. Coś ciężkiego zaczęło powoli wychodzić z błota.
Mężczyzna wykonał ostatnie, mocne szarpnięcie i znalezisko w końcu wyskoczyło na powierzchnię. Ledwo zdążył je złapać, by nie wpadło z powrotem do brei.
Przedmiot miał dziwny kształt.
Cała jego powierzchnia była pokryta grubą warstwą błota, więc nie dało się rozpoznać, czym jest. Był zaokrąglony, miejscami kanciasty — i to wywołało w nim nieprzyjemne skojarzenia.
Mężczyzna poczuł, jak po plecach przebiega mu dreszcz.
Podszedł do brzegu i zaczął ostrożnie spłukiwać błoto. Fale uderzały o przedmiot, a on rękami zeskrobywał lepką ziemię, próbując zrozumieć, co właściwie wyciągnął z ziemi. I kiedy w końcu zobaczył, czym jest, znieruchomiał z zaskoczenia 😱😲
Najpierw ukazała się gładka powierzchnia. Potem zarys nosa. Następnie usta. Mężczyzna zamarł.
Kolejna warstwa błota spłynęła, a z wody spojrzała na niego znajoma twarz z kamiennymi lokami.
Wyprostował się gwałtownie i wpatrywał się w znalezisko. To była głowa pomnika Aleksandra Puszkina.
Przez kilka sekund stał w ciszy. Jeszcze chwilę wcześniej był przekonany, że wyciągnął z błota coś związanego z przestępstwem i w głowie zdążył już rozważyć wezwanie policji.
Teraz sytuacja wydała mu się wręcz absurdalna.
Najwyraźniej ktoś wyrzucił do morza starą rzeźbę, a nocna burza po prostu wyrzuciła na brzeg głowę znanego pisarza.
Co byście zrobili na jego miejscu? Dajcie znać w komentarzach na Facebooku 👇
