Pociąg powoli dudnił po starym moście kolejowym zawieszonym nad głębokim kanionem. Daleko w dole szumiał rwący nurt rzeki, a wiatr świstał między wagonami, sprawiając, że metalowe elementy cicho skrzypiały. Niektórzy pasażerowie stali przy oknach, podziwiając góry oświetlone zachodzącym słońcem.
Marina wyszła na wąską platformę między wagonami. Oparła się o zimną barierkę i na moment zamknęła oczy, próbując uspokoić myśli. Po chwili za jej plecami pojawił się mąż.
Aleksiej podszedł niemal bezszelestnie.
— Pięknie, prawda? — powiedział spokojnie.
Marina lekko się uśmiechnęła i spojrzała w dół.
— Bardzo… choć trochę przerażające. Zobacz, jaka wysokość.
Mężczyzna zrobił krok bliżej. Zbyt blisko.
Przez kilka sekund milczał, jakby zbierał myśli. W końcu odezwał się cicho:
Marina zmarszczyła brwi i odwróciła się w jego stronę.
— Co masz na myśli?
Nie zdążyła usłyszeć odpowiedzi.
W następnej sekundzie Aleksiej gwałtownie popchnął ją obiema rękami.
Marina nie zdążyła nawet krzyknąć. Jej ciało w jednej chwili zniknęło za barierką, spadając w pustkę pod mostem. Tylko jej lekka, różowa sukienka mignęła przez ułamek sekundy w powietrzu, zanim zniknęła w dole.
Pociąg jechał dalej.
Aleksiej stał nieruchomo, ciężko oddychając. Szybko rozejrzał się wokół — na platformie nikogo nie było. Drzwi wagonu za jego plecami kołysały się lekko na wietrze.
Poprawił marynarkę, zrobił kilka kroków do tyłu i otworzył drzwi prowadzące do środka.
W tym momencie wydarzyło się jednak coś, czego nie mógł przewidzieć 😱😨
W tej samej chwili z korytarza dobiegł głos:
— Przepraszam… był pan przed chwilą na platformie?
Aleksiej znieruchomiał.
Przed nim stał mężczyzna około czterdziestki, trzymający w ręku kamerę.
— Nagrywam podróże na bloga — powiedział spokojnie. — Ten most jest niesamowity… właśnie filmowałem widok z okna.
— I wydaje mi się… że uchwyciłem wszystko, co się przed chwilą wydarzyło.
Aleksiej poczuł, jak zimny dreszcz powoli przebiega mu po plecach.
— Pociąg niedługo zatrzyma się na następnej stacji — dodał cicho mężczyzna. — Myślę… że powinniśmy porozmawiać z konduktorem.
Aleksiej nic nie odpowiedział. Nie wiedział jeszcze, że najgorsze dopiero przed nim.
Bo tam, pod mostem, wydarzyło się coś, czego nikt nie mógł przewidzieć.
Marina spadała przez kilka długich sekund. Wiatr uderzał ją w twarz, powietrze odbierało oddech. Ale tuż pod mostem płynęła szeroka górska rzeka.
Jej ciało z ogromną siłą uderzyło o wodę.
Niedaleko brzegu znajdowała się łódź rybacka. Dwóch mężczyzn najpierw usłyszało potężny plusk, a potem zobaczyło kobietę w rzece.
— Człowiek w wodzie! Szybko! — krzyknął jeden z nich.
Skierowali łódź w jej stronę i po kilku minutach wyciągali Marinę na pokład.
Była blada, trzęsła się z zimna, ale żyła.
— Kto to zrobił? — zapytał jeden z rybaków, okrywając ją kurtką.
Marina z trudem otworzyła oczy.
— Mój mąż… — wyszeptała.
Nie miał pojęcia, że kobieta, którą zrzucił z mostu, cudem przeżyła… i że już za chwilę na peronie będzie na niego czekała policja.
