Nie mieli jednak pojęcia, że przeżyłam. Zaledwie kilka godzin później zrobiłam coś, przez co oboje gorzko pożałowali tego, co mi zrobili 😨
Otworzyłam oczy i przez kilka sekund nie byłam nawet w stanie zrozumieć, gdzie się znajduję. Wszystko przed oczami było zamazane, w uszach słyszałam głośne dzwonienie, a głowa bolała mnie tak, jakby ktoś uderzył mnie czymś ciężkim.
Spróbowałam się poruszyć i natychmiast poczułam ostry ból w boku oraz nodze. Dopiero wtedy przypomniałam sobie, co się wydarzyło.
Jeszcze niedawno stałam razem z synem i jego żoną wysoko nad przepaścią, tuż przy krawędzi stromego urwiska. Powiedzieli, że chcą pokazać mi przepiękne miejsce, które niedawno odkryli podczas spaceru.
Ani przez chwilę nie podejrzewałam, jaki był prawdziwy powód tej wycieczki. W pewnym momencie synowa odwróciła moją uwagę rozmową, a mój syn podszedł do mnie od tyłu.
Nagle poczułam silne pchnięcie w plecy. Ziemia zniknęła mi spod nóg i runęłam w dół.
Miałam niewiarygodne szczęście. Podczas upadku najpierw zahaczyłam o grube gałęzie drzewa, które częściowo zamortyzowały uderzenie, a dopiero później spadłam na ziemię pomiędzy kamienie i suche igliwie.
Już chciałam zacząć wołać o pomoc, kiedy nagle z góry dobiegły znajome głosy. Mój syn i synowa schodzili w moją stronę.
— Jesteś pewien, że nie żyje? — zapytała cicho synowa.
— Oczywiście — odpowiedział mój syn. — Nikt nie mógłby przeżyć takiego upadku.
Poczułam, jak krew zamarza mi w żyłach. Natychmiast zamknęłam oczy i starałam się nie wykonać najmniejszego ruchu.
Podeszli bardzo blisko. Słyszałam, jak pod ich stopami łamią się suche gałęzie.
— Najważniejsze, żeby nikt niczego nie podejrzewał.
— A kto miałby jej szukać? Przecież nie ma już nikogo.
Po śmierci mojego męża wspierałam go finansowo, podarowałam mu samochód i kilka razy spłacałam jego długi. Niedługo wcześniej powiedziałam mu nawet, że po mojej śmierci dom oraz wszystkie oszczędności i tak przypadną właśnie jemu.
Najwyraźniej nie zamierzał już czekać.
— Policja uzna, że po prostu się poślizgnęła — powiedziała synowa. — Starsi ludzie często się potykają.
Leżałam zupełnie nieruchomo, próbując nawet oddychać tak cicho, jak tylko potrafiłam. Najbardziej bałam się, że podejdą jeszcze bliżej i postanowią sprawdzić mój puls.
Po kilku minutach wreszcie zaczęli odchodzić. Dopiero kiedy ich głosy całkowicie ucichły, odważyłam się otworzyć oczy.
Byli przekonani, że skutecznie się mnie pozbyli. Nie wiedzieli jednak, że zaledwie kilka godzin później oboje będą gorzko żałować tego, co zrobili 😱😳
Słyszałam, jak ich kroki stopniowo się oddalają, a po chwili dobiegł mnie trzask zamykanych drzwi samochodu. Potem wokół ponownie zapadła cisza.
Zaczęłam więc powoli czołgać się w stronę leśnej drogi. Każdy ruch sprawiał mi ból, ale wiedziałam, że muszę dotrzeć do miejsca, w którym ktoś będzie mógł mnie zauważyć.
Po pewnym czasie usłyszałam odgłos silnika. Leśną drogą przejeżdżał samochód służby leśnej.
Mężczyźni zauważyli mnie przy drzewach, natychmiast się zatrzymali i wezwali karetkę. Kilka godzin później znajdowałam się już w szpitalu.
W tym samym czasie mój syn wrócił do domu i zachowywał się tak, jakby absolutnie nic się nie wydarzyło. Popełnił jednak ogromny błąd — zdecydowanie za wcześnie uznał mnie za martwą.
Jeszcze tego samego wieczoru zadzwonił do naszego rodzinnego notariusza. Zapytał go, jakie dokumenty będą potrzebne po śmierci matki, żeby przepisać dom na swoje nazwisko.
Notariusz był zaskoczony. Znał mnie od wielu lat, dlatego natychmiast zapytał:
— Co się stało?
Kilka minut później notariusz spróbował zadzwonić bezpośrednio do mnie. Mój telefon został jednak uszkodzony podczas upadku, więc skontaktował się z jedną z moich znajomych, a ona zaczęła dzwonić po szpitalach.
Właśnie w ten sposób dowiedzieli się, że żyję. Następnego dnia mój syn i jego żona pojawili się w szpitalu.
Prawdopodobnie liczyli na to, że po uderzeniu straciłam pamięć. Kiedy drzwi do mojej sali się otworzyły, wystarczyło jedno spojrzenie na ich twarze, żebym zrozumiała, jak bardzo byli przerażeni.
Synowa znieruchomiała w progu. Mój syn momentalnie pobladł.
— Mamo… — tylko tyle zdołał powiedzieć.
Spojrzałam na niego spokojnie.
Nie odpowiedział. W tej samej chwili z sąsiedniego pomieszczenia wyszło dwóch funkcjonariuszy policji.
Zdążyłam już opowiedzieć im wszystko. Wiedzieli dokładnie, co wydarzyło się na urwisku.
Kiedy później syn błagał mnie, żebym wycofała oskarżenie, i powtarzał, że „popełnił błąd”, odpowiedziałam mu tylko:
— Błąd to zapomnieć zamknąć drzwi. Ty zostawiłeś własną matkę na śmierć dla domu.
Tego domu nigdy nie dostał.
