Kiedy Emma i jej rodzina wprowadzili się do starego domu, ich golden retriever, Max, wydawał się równie podekscytowany jak oni. Biegał po korytarzach, wąchał kąty i zajął swoje ulubione miejsce przy kominku. Ale było jedno miejsce, do którego nie chciał wejść.
Sypialnia gościnna na końcu korytarza.
Na początku Emma nie zwracała na to uwagi. Psy potrafią być dziwne. Jednak za każdym razem, gdy próbowała namówić Maxa, aby wszedł do środka, ten mocno opierał łapy na drewnianej podłodze, przyciskał uszy i szeroko otwierał oczy. Jeśli ciągnęła go zbyt mocno, zaczynał skomleć, czego nigdy wcześniej nie robił.
Sytuacja stawała się coraz dziwniejsza. W nocy Max leżał u stóp korytarza i wpatrywał się w zamknięte drzwi. Czasami cicho warczał, a innym razem szczekał w ciszy, jakby ostrzegając coś, aby pozostało w środku.
Mąż Emmy śmiał się z tego. „Stare domy mają swoje zapachy. Może jest tam przeciąg” – powiedział. Ale Emma nie mogła pozbyć się niepokoju. Pewnej nocy, kiedy szczekanie Maxa stało się coraz bardziej gorączkowe, postanowiła otworzyć drzwi i usiąść w pokoju. Było chłodno, chłodniej niż w pozostałej części domu. Powietrze wydawało się… cięższe. Została tylko kilka minut, po czym wyszła, zdenerwowana.
Kilka tygodni później, podczas sprzątania, Emma odkryła luźne deski pod łóżkiem dla gości. Podważyła je, spodziewając się znaleźć tylko kurz. Zamiast tego znalazła pudełko. W środku były listy, pożółkłe od upływu czasu, przewiązane wstążką. A na samym dnie – pamiętnik.
Wpisy opowiadały historię młodej kobiety, która kiedyś tam mieszkała. Pisała o strachu, o tym, że ktoś ją obserwuje, o szeptanych rozmowach w nocy. Ostatnia strona kończyła się nagle: „Jeśli coś mi się stanie, to będzie to w tym pokoju”.
Ręce Emmy drżały, gdy zamykała książkę. Spojrzała na Maxa, który stał w drzwiach i warczał. Po raz pierwszy zrozumiała. On nie bał się tego pokoju. On ich przed nim chronił.
Nigdy więcej nie korzystali z pokoju gościnnego. Do dziś Max nadal czuwa, upewniając się, że drzwi pozostają zamknięte.
