Kiedy Ethan zobaczył tego misia na małym targu staroci, od razu wiedział, że jest wyjątkowy. Jego miękkie, wyblakłe futerko, lekko krzywy nos i ciemne, szklane oczy – było w nim coś żywego, niemal ludzkiego. Sprzedawca powiedział, że miś ma ponad pięćdziesiąt lat i kiedyś należał do pewnej dziewczyny z Europy, która straciła rodzinę podczas wojny.
Matka próbowała odwieść syna: „Jest stary i zakurzony; kupmy coś nowego”. Ale Ethan uparcie ściskał zabawkę w dłoniach i szeptał: „Jest smutny. Chcę, żeby znowu był szczęśliwy”.
Od tamtej pory miś nie odstępował go na krok. Ethan spał z nim, nosił go do szkoły w plecaku i sadzał obok siebie przy stole, gdy jadł. Pewnej nocy miś wypadł z łóżka. Ethan, schylając się, żeby go podnieść, usłyszał cichy, metaliczny brzęk – jakby coś uderzyło w coś w środku zabawki.
Ciekawość wzięła górę. Następnego dnia chłopiec wyjął małe nożyczki i ostrożnie przeciął szew na grzbiecie misia. Zamiast zwykłego wypełnienia, wyczuł w środku gruby pakunek owinięty w starą tkaninę. Kiedy go rozpakował, wypadł z niego maleńki srebrny medalion i pożółkły skrawek papieru.
List, napisany starannym pismem, zawierał zaledwie kilka linijek:
„Jeśli to czytasz, to znaczy, że mój miś znalazł nowego przyjaciela. Zaopiekuj się nim. A w medalionie jest moje najcenniejsze wspomnienie”.
Ethan otworzył medalion i zobaczył maleńkie zdjęcie dziewczynki z kokardą we włosach i napisem na odwrocie: „Martha, 1942”.
Kiedy matka pokazała znalezisko antykwariuszowi, milczał przez długi czas, po czym cicho zauważył, że podobne zabawki były czasami używane jako kryjówki dla rodzinnych pamiątek podczas wojny. Ale to, co chłopiec przypadkiem znalazł osiemdziesiąt lat później, nie było tylko pamiątką – to był fragment czyjegoś życia, zachowany w pluszowej pamiątce.
