To był dziwny dzień – zbyt bezwietrzny, bezwietrzny, bez ptaków. W powietrzu unosił się zapach mokrej ziemi i igieł sosnowych.
Droga, którą szła, dawno już zmieniła się w ścieżkę, a potem w błotnisty pas między drzewami.
Nie było zasięgu.
Zatrzymała się, trzymając się za brzuch, próbując złapać oddech. Dziecko w jej brzuchu kopnęło – jakby przypominając jej, że nie jest sama.
Słońce już zachodziło, a cienie drzew robiły się dłuższe i zimniejsze.
Samochód zepsuł jej się na autostradzie. Ruszyła pieszo, mając nadzieję dotrzeć do wioski, którą widziała na mapie.
Droga jednak ją zwiodła. Tylko gęsty las, wilgotne powietrze i szum ciszy.
Próbowała zawołać, ale jej głos się załamał, odbijając się echem od drzew.
Z każdym krokiem stawało się to coraz trudniejsze. Ziemia była śliska, korzenie wbijały się w jej stopy, a oddech urywał się.
W ciemności usiadła na powalonym pniu. Łzy spływały jej po twarzy, a ona szepnęła imię męża – tylko po to, by odciąć się od ciszy.
I nagle – trzask gałęzi.
Krok.
Kolejny.
„Kto tam?!” krzyknęła, ale głos jej drżał.
Nie było odpowiedzi. Tylko oddech. Ciężki, bliski.
Zza drzewa wyłonił się mężczyzna. Wysoki, brodaty, w brudnej kurtce i z plecakiem na plecach.
Jego oczy były jednocześnie zmęczone i dzikie.
Cofnęła się, przyciskając dłonie do brzucha.
Uniósł dłonie – powoli, bez groźby.
„Nie bój się” – powiedział cicho. „Nie zrobię ci krzywdy. Ja… sam tu mieszkam”.
Z początku mu nie uwierzyła. Ale w jego głosie było coś ludzkiego – dawno zapomnianego, prostego.
Wyjął manierkę i podał jej ją.
Potem starą kurtkę, żeby się okryć.
Usiedli obok siebie przy ogniu, prawie nie rozmawiając.
Powiedział, że dawno opuścił ten świat. Że nie chce już nikogo widzieć.
Powiedziała, że po prostu chce wrócić do domu.
Nie wiedziała, kim on jest.
Ale kiedy rano mgła się rozwiała i pokazał jej ścieżkę prowadzącą do drogi, uwierzyła mu.
A kiedy odwróciła się, żeby mu podziękować, już go nie było.
