Padał śnieg już trzeci dzień z rzędu.
Droga do wioski była zasypana śniegiem, nie było sygnału, a tylko wiatr niósł biały pył po polach.
Stary pasterz o imieniu Max szedł przed swoim panem, przepychając się klatką piersiową.
Od czasu do czasu odwracał się, żeby sprawdzić, czy idzie za nim jakiś człowiek, po czym z powrotem zanurzał się w zaspy.
Właściciel, Peter, ciągnął za sobą łopatę, odśnieżając podjazd do magazynu.
Ale nagle pies się zatrzymał.
Wstał, nastawił uszy i cicho warknął.
Potem gwałtownie się odwrócił, pobiegł i zaszczekał.
„Max!” krzyknął Peter. „Cofnij się!”
Ale Max już kopał, desperacko odgarniając śnieg łapami.
W górę uniósł się biały całun.
Minutę później pojawiło się coś ciemnego.
Najpierw kawałek materiału, potem ręka.
Peter podbiegł. Jego skóra była sina, palce zdrętwiałe, ale paznokcie zaciskały się na czymś błyszczącym.
Pierścionek.
Wyciągnął telefon – brak sygnału.
Schylił się, otrzepał ze śniegu i nagle zdał sobie sprawę: to była kurtka wojskowa.
Na piersi widniała wyblakła naszywka z nazwiskiem, pozostały tylko litery „R.D.”
Peter zamarł.
Widział już te inicjały – na liście osób zaginionych.
Sześć miesięcy temu, kiedy grupę poszukiwawczą zaatakowała lawina w górach.
Był wtedy wśród ochotników.
A ten facet, Rob Dixon, uratował mu życie, wypychając go ze szczeliny.
A potem sam zniknął pod śniegiem.
Wyjął nóż i ostrożnie wyciął w śniegu lodowaty otwór, jakby uwalniając wspomnienie.
A na zamarzniętym palcu bohatera wciąż błyszczał pierścień – obrączka ślubna.
