Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam jego twarz. Ten smugny uśmiech, gdy powiedział, że „poznał kogoś innego”. Jakby to było takie proste. Jakby nasze wspólne lata nie znaczyły absolutnie nic.
Mój były miał niezwykły talent do sprawiania, że czułam się mała. Jakby wszystko, co się psuło, było moją winą. Każdy kąt mojego mieszkania przypominał mi o bólu. Dusiłam się tam.
Musiałam wyjechać. Gdziekolwiek. Byle nie tu. Więc kiedy Joanna zadzwoniła, była jak koło ratunkowe.
„Przyjedź do mnie nad jezioro. Zostań kilka dni w domku” – powiedziała.
Nie wahałam się ani chwili.
Następnego dnia wrzuciłam do walizki wszystko, co wpadło mi w ręce, i ruszyłam w drogę. Jezioro wyglądało jak ogromne lustro. Drzewa kołysały się, jakby znały jakiś spokojny sekret. Powietrze nie pachniało złamanym sercem. Pachniało sosną i nowym początkiem.
Stanęłam na werandzie i wciągnęłam głęboko powietrze.
„Liv!” – Joanna wybiegła z domu i zamknęła mnie w swoim zbyt mocnym uścisku.
„Wyglądasz, jakbyś miała za sobą ciężkie dni.”
„Dzięki za szczerość” – zaśmiałam się.
W środku czekało wino. I rozmowy. Dużo rozmów. Śmiałyśmy się z głupot, narzekałyśmy na ludzi, którzy dobrowolnie wstają o świcie, żeby biegać. Przez chwilę było jak dawniej.
A potem usłyszałam kroki.
Odwróciłam się.
Seth.
Brat Joanny.
Nie widziałam go od lat, ale czas zdecydowanie mu służył. Uśmiechnął się w ten sposób, który sprawiał, że człowiek zapominał, jak się mówi.
„Hej” – powiedział spokojnie.
„Cześć” – odpowiedziałam, czując się jak nastolatka.
„Joanna mówiła, że zostaniesz na kilka dni. Mam nadzieję, że nie przeszkadzam.”
Joanna posłała mu ostrzegawcze spojrzenie.
„Nie jest tu po to, żeby ją ktoś zaczepiał.”
„Kto powiedział, że zaczepiam?” – uniósł ręce w geście niewinności.
„Jest w porządku” – wtrąciłam szybko. „Nie przeszkadzasz.”
Kiedy odszedł, Joanna szturchnęła mnie łokciem.
„Wiesz, że jest singlem?”
„Nie zaczynaj” – jęknęłam.
„Tylko mówię. Miej otwarty umysł.”
Spojrzałam w stronę drzwi, przez które zniknął. Serce zrobiło mi mały, niepokojący skok.
„Przyjechałam tu uciec, a nie komplikować sobie życie.”
„Komplikacje są ciekawe” – zaśpiewała Joanna.
Pierwsze dni były spokojne. Wieczorami siedzieliśmy we trójkę na tarasie, rozmawiając o wszystkim i o niczym. Seth nie próbował być czarujący. Po prostu był sobą – spokojny, z tym swoim „wiesz” wplatanym w zdania. To dziwnie mnie uspokajało.
Widziałam, jak blisko jest z Joanną. Dogryzali sobie, ale było między nimi dużo ciepła.
Któregoś wieczoru, po kolacji, Seth spojrzał na mnie.
„Może jutro pójdziemy na kolację? Tylko ty i ja.”
Zamarłam.
„Kolację?”
„Tak. Zmiana scenerii dobrze nam zrobi.”
Spojrzałam na Joannę. Uniosła brwi, rozbawiona.
„Dobrze” – odpowiedziałam w końcu. „Czemu nie.”
„Świetnie. Przyjdę po ciebie o siódmej.”
Gdy odszedł, Joanna uśmiechnęła się szeroko.
„On nikogo nie zaprasza na randki. To coś nowego.”
„To miało mnie uspokoić?” – zapytałam.
„On cię lubi. To dobrze.”
Może dobrze. Może niebezpiecznie.
Kolacja zaczęła się idealnie. Ciepłe światło, dobre jedzenie, swobodna rozmowa. Czułam, jak napięcie ze mnie schodzi.
A potem jego telefon zawibrował.
Zignorował go. Potem zawibrował znowu. I znowu.
„Przepraszam, zaraz wracam” – powiedział, wychodząc.
Wrócił z uśmiechem.
„Wszystko okej. Praca.”
Ale telefon znów zabrzęczał. Tym razem wstałam i wyszłam za nim.
Stał przed restauracją z jakąś kobietą. Rozmawiali blisko.
Zauważył mnie.
„Olivia, to Lauren.”
Zawiesił głos.
„Moja była żona.”
Zabrakło mi słów. Lauren uśmiechnęła się uprzejmie.
„Może jutro wpadniecie oboje na kolację?” – zaproponowała.
Zanim zdążyłam zaprotestować, Seth się zgodził.
Później próbował mnie uspokoić.
„To przeszłość. Naprawdę. Kolacja nic nie znaczy.”
Ale dla mnie znaczyła bardzo dużo.
Następnego dnia atmosfera była napięta od pierwszej minuty. Lauren usiadła zbyt blisko Setha.
„Pamiętasz naszą podróż nad morze?” – zaczęła słodko. „Wszyscy mówili, że jesteśmy idealni.”
Śmiała się, pochylając w jego stronę.
Seth odpowiadał krótko. Chłodno.
„To było dawno temu.”
Nie wytrzymałam.
„Idę zaczerpnąć powietrza.”
Na zewnątrz noc była chłodna. Oddychałam głęboko, próbując uporządkować myśli.
I wtedy usłyszałam cichy głosik.
„Jesteś z moim tatą?”
Odwróciłam się.
Mała dziewczynka, zaspana, patrzyła na mnie.
Tatą?
Serce mi stanęło.
„Tak… jestem z twoim tatą.”
„Chodźmy go znaleźć.”
Zaprowadziłam ją do środka. Seth natychmiast wziął ją na ręce.
„Hej, księżniczko. Czas spać?”
Patrzył na nią zupełnie inaczej. Miękko. Ciepło.
Kiedy odszedł, Lauren podeszła do mnie.
„Nie pasujesz tu” – powiedziała cicho.
„Seth i ja mamy historię. Rodzinę. On zawsze wraca.”
Poczułam, jak ogarnia mnie panika.
Wróciłam do domku Joanny i zaczęłam pakować walizkę.
Rano nie było żadnej wiadomości od Setha. Cisza bolała najbardziej.
„Naprawdę wyjeżdżasz?” – zapytała Joanna.
„Nie potrafię w to wchodzić” – odpowiedziałam.
W południe miałam bilet.
W połowie drogi na lotnisko zobaczyłam samochód, który gwałtownie nas doganiał.
Seth.
Zatrzymał taksówkę, wysiadł i podszedł do okna.
„Olivia, poczekaj.”
Opuściłam szybę.
„Nie mogłem pozwolić ci wyjechać w ten sposób. Powinienem był powiedzieć ci wszystko od początku. Mam córkę. To skomplikowane. Ale nie chcę cię stracić.”
Patrzył na mnie poważnie.
„Zakochałem się w tobie. Wiem, że mam bagaż. Ale chcę, żebyś została. Chcę, żebyś poznała moje dzieci. Prawdziwego mnie.”
Serce waliło mi jak oszalałe.
Między bezpieczeństwem ucieczki a ryzykiem zostania.
Spojrzałam na bilet w dłoni.
I rozerwałam go na pół.
Bo czasem największe ryzyko prowadzi do najpiękniejszych historii.
