Anna skończyła dyżur tuż przed północą. Ostatnie dwanaście godzin spędziła niemal bez chwili odpoczynku, pomagając lekarzom na przepełnionym oddziale. Najpierw przywieziono ofiary poważnego wypadku drogowego, później gwałtownie pogorszył się stan starszego pacjenta, a pod koniec zmiany Anna przez długi czas uspokajała małą dziewczynkę, która bała się operacji i za nic nie chciała puścić jej ręki.
Kiedy w końcu wyszła ze szpitala, ledwo trzymała się na nogach. Nie miała już nawet siły się przebrać, więc narzuciła jasną kurtkę na pielęgniarski uniform, związała włosy i zamówiła taksówkę.
Na zewnątrz panował chłód, a noc zdążyła już zapaść. Przed wejściem do szpitala stało kilka czarnych samochodów. Kilka metrów dalej zatrzymało się kolejne auto. Anna nawet nie spojrzała na numer rejestracyjny. Widząc otwarte tylne drzwi, uznała, że to zamówiona taksówka. Szybko wsiadła do środka i zmęczonym głosem podała adres.
— Ulica Riverside 24 — wyszeptała.
Kierowca powoli odwrócił głowę, lecz nic nie odpowiedział. Na przednim siedzeniu obok niego siedział potężnie zbudowany mężczyzna w eleganckim ciemnym garniturze. Spojrzał na Annę z wyraźnym zaskoczeniem, ale ona zdążyła już zamknąć oczy.
— Przepraszam… Dzisiaj jestem naprawdę wykończona — szepnęła. — Proszę mnie obudzić, kiedy dojedziemy.
Kilka sekund później zasnęła.
Tego wieczoru kierowca i ochroniarze przyjechali pod szpital, aby odebrać Victora po tajnym spotkaniu z jednym z lekarzy. Gdy szef mafii wciąż przebywał w budynku, nikt nie przypuszczał, że do jego samochodu spokojnie wsiądzie nieznajoma pielęgniarka i zaśnie na tylnym siedzeniu.
— Co robimy? — zapytał cicho kierowca.
— Nie budź jej — odpowiedział jeden z ochroniarzy. — Szef sam zdecyduje.
Minutę później drzwi szpitala otworzyły się i Victor Moretti skierował się w stronę samochodu. Wysoki mężczyzna ubrany w długi czarny płaszcz od razu zauważył, że jego ludzie zachowują się inaczej niż zwykle.
— Co się wydarzyło? — zapytał lodowatym głosem.
Nikt nie odważył się odpowiedzieć. Jeden z ochroniarzy tylko otworzył tylne drzwi.
Victor spojrzał na śpiącą Annę. Siedziała z głową opartą o szybę, a kurtka zsunęła się jej lekko z ramion. Na pielęgniarskim uniformie wciąż było widać ślady wyjątkowo ciężkiego dyżuru, a pod oczami miała głębokie cienie.
— Nie wiemy, panie Moretti — odpowiedział kierowca. — Wsiadła do samochodu, podała adres i natychmiast zasnęła. Najprawdopodobniej pomyliła nas z taksówką.
Twarz Victora jeszcze bardziej stężała.
— I pozwoliliście obcej osobie wejść do mojego samochodu?
Ochroniarze spuścili wzrok. Doskonale wiedzieli, że taki błąd może kosztować ich pracę… albo znacznie więcej.
Jeden z nich ostrożnie wyciągnął rękę, chcąc obudzić Annę, lecz Victor natychmiast go powstrzymał.
— Nie dotykaj jej.
Wszyscy zamarli.
Victor usiadł na tylnym siedzeniu obok pielęgniarki. Przez kilka chwil uważnie się jej przyglądał, jakby próbował przypomnieć sobie, gdzie już wcześniej widział tę twarz. W końcu jego wzrok zatrzymał się na identyfikatorze przypiętym do uniformu.
„Anna Miller. Oddział intensywnej terapii.”
Gdy przeczytał to nazwisko, jego twarz nagle się zmieniła. Zimne spojrzenie stało się napięte, a palce powoli zacisnęły się na lasce.
— Zawieźcie ją pod wskazany adres — polecił.
Kierowca był przekonany, że źle usłyszał.
— Panie Moretti, za dwadzieścia minut ma pan ważne spotkanie.
— Powiedziałem, żeby odwieźć ją do domu.
Podczas jazdy kilka razy poruszyła się przez sen. W pewnym momencie jej głowa przechyliła się w stronę Victora i nieświadomie oparła się o jego ramię. Ochroniarz siedzący z przodu pobladł. Nikt nigdy nie odważył się nawet dotknąć Victora Morettiego.
On jednak nawet się nie poruszył. Spojrzał tylko na zmęczoną twarz pielęgniarki, zdjął swój płaszcz i delikatnie okrył nim jej ramiona.
Kiedy dotarli pod wskazany adres, kierowca zatrzymał samochód przed starym blokiem.
— Jesteśmy na miejscu — powiedział cicho.
Victor właśnie miał obudzić Annę, gdy ta sama otworzyła oczy. Przez chwilę rozglądała się zaspanym wzrokiem, po czym dostrzegła siedzącego obok mężczyznę.
— Kim pan jest? — zapytała przestraszona.
Szybko rozejrzała się po wnętrzu samochodu i natychmiast zrozumiała, że nie przypomina ono zwykłej taksówki. W środku siedzieli uzbrojeni ochroniarze, a mężczyzna obok patrzył na nią uważnym, przenikliwym wzrokiem.
— Dokładnie tak — odpowiedział spokojnie Victor.
Anna zbladła. Już miała wysiąść, gdy jeszcze raz uważnie przyjrzała się jego twarzy.
— Chwileczkę… — powiedziała cicho. — Ja pana znam.
Ochroniarze natychmiast się spięli, przekonani, że rozpoznała słynnego przestępcę.
Tymczasem Anna wypowiedziała zupełnie inne słowa.
— Jest pan ojcem chłopca, który trzy miesiące temu trafił do naszego szpitala.
Victor nie odpowiedział.
Anna natychmiast przypomniała sobie tamtą noc. Do szpitala przywieziono dziesięcioletniego chłopca z ciężkimi obrażeniami. Lekarze dawali mu niewielkie szanse na przeżycie, ale ona przez wiele godzin była przy nim, pomagała podczas operacji, a później czuwała przy jego łóżku na oddziale intensywnej terapii. Chłopiec wciąż pytał o ojca, lecz ten nigdy się nie pojawił.
— Miał na imię Leo — powiedziała cicho Anna. — Do samego końca pytał, czy pan przyjedzie.
W samochodzie zapadła absolutna cisza.
Żaden z ochroniarzy nie wiedział, że Victor miał syna. Po jego śmierci mafioso kazał usunąć z domu wszystkie fotografie i zabronił komukolwiek wymawiać jego imię.
— Była pani z nim? — zapytał w końcu Victor.
— Do ostatniej chwili — odpowiedziała Anna. — Bardzo się bał, więc trzymałam go za rękę. Zanim zasnął, poprosił mnie, żebym przekazała panu pewną rzecz.
Anna otworzyła torebkę i zaczęła szukać między rękawiczkami, kluczami i dokumentami. Po chwili wyjęła małą papierową łódkę.
Dłonie Victora zaczęły drżeć. Powoli wziął papierową łódkę i przez dłuższą chwilę patrzył na nią, nie potrafiąc wydobyć z siebie ani słowa.
Ochroniarze nigdy wcześniej nie widzieli swojego szefa w takim stanie. Człowiek, którego wszyscy uważali za bezwzględnego, siedział w ciemnym wnętrzu samochodu i z trudem powstrzymywał łzy.
— Dlaczego zachowała ją pani przez tyle czasu? — zapytał.
— Bo mu to obiecałam — odpowiedziała Anna. — A obietnic składanych swoim pacjentom zawsze dotrzymuję.
Victor zamknął oczy. Tamtej nocy naprawdę nie pojechał do syna, ponieważ ukrywał się przed swoimi wrogami i bał się sprowadzić niebezpieczeństwo do szpitala. Był przekonany, że zdąży zobaczyć Leo później, lecz chłopiec zmarł przed świtem.
Anna delikatnie otworzyła drzwi samochodu.
— Przepraszam, że przez pomyłkę wsiadłam do pańskiego auta. Byłam po prostu bardzo zmęczona.
