Kiedy jego syn po studiach postanowił zostać w mieście, a żona nie mogła znieść ciszy i wyjechała, żeby do niego dołączyć, leśniczy został sam. Nie w sensie budzącym współczucie, lecz naprawdę sam — wśród sosen, leśnych ścieżek i starej chaty z piecem.
Z czasem las przestał być dla niego tylko pracą, a stał się czymś w rodzaju rodziny. Znał każdy pagórek, każdą polanę i każdy strumień. Rano witał się z mgłą, a wieczorem słuchał wiatru szumiącego w koronach drzew.
Pod koniec maja, po nocnej burzy, poszedł sprawdzić najbardziej oddaloną część swojego terenu. Powietrze pachniało mokrą ziemią i żywicą. Wszystko wydawało się spokojne, dopóki nie poczuł innego zapachu — ostrego, gorzkiego, obcego. To nie był zwykły ogniskowy dym. Było w nim coś chemicznego, nieprzyjemnego.
Zszedł ze ścieżki i ruszył w stronę wąwozu. Tam wciąż tliła się góra śmieci: plastikowe kanistry, spalona plandeka, kawałki syntetycznych materiałów. Ktoś podpalił to miejsce i odszedł, nawet nie upewniając się, czy ogień został ugaszony. Deszcz przytłumił płomienie, ale gęsty dym nadal unosił się w powietrzu.
Obok tej czarnej sterty zauważył wejście do lisiej nory. Ziemia była osunięta, brzegi przypalone, a przejście niemal zasypane.
Podszedł bliżej, zasłonił twarz rękawem i wtedy coś usłyszał. Nie był to pisk, raczej ciche, rozpaczliwe drapanie, jakby ktoś ostatkiem sił próbował wołać o pomoc.
Leśniczy od razu zrozumiał, co się stało. Rzucił plecak na ziemię, wyciągnął małą łopatkę i zaczął ostrożnie rozgrzebywać jeszcze ciepłą ziemię. Pracował powoli, żeby nie zawalić sklepienia nory. Po kilku minutach przejście się poszerzyło i mógł zajrzeć do środka.
Wyciągał je jedno po drugim z największą ostrożnością. Były ciepłe i pachniały mlekiem oraz dymem. Dwa miały intensywnie rudą sierść, trzeci był ciemniejszy, jakby przyprószony popiołem.
Tego dnia, ratując trzy małe lisy, leśniczy nawet nie przypuszczał, co wydarzy się kilka lat później.
Karmił je z butelki, ogrzewał przy piecu i wstawał w nocy, gdy zaczynały popiskiwać. Na początku spały w starej drewnianej skrzynce, później biegały po całej chacie, plątały się między jego nogami i podgryzały rękawy kurtki.
Leśniczy mówił do nich jak do dzieci, choć wiedział, że kiedyś będzie musiał pozwolić im odejść.
Kiedy lisy podrosły, zaczął zabierać je do lasu. Najpierw na krótkie spacery, później coraz dalej. Pewnego dnia nie wróciły. Czekał dzień, potem drugi, potem cały tydzień.
Mijały lata.
Jedna z zim była wyjątkowo sroga. Mróz dochodził prawie do trzydziestu stopni poniżej zera, a wiatr uderzał w ściany chaty tak, jakby chciał ją rozebrać belka po belce. Na początku leśniczy nie zwracał uwagi na osłabienie — myślał, że to zwykłe przeziębienie i wkrótce minie. Jednak z każdym dniem siły go opuszczały. Ledwo wstawał z łóżka, woda w wiadrze zamarzła, a drewno skończyło się szybciej, niż przewidywał.
Wiedział, że powinien iść do wioski, ale nie miał już na to sił. Każdy krok był ogromnym wysiłkiem. W końcu położył się na łóżku i długo patrzył w sufit.
W nocy usłyszał wycie. Długie, przeciągłe, bardzo blisko. Pomyślał, że to tylko wiatr w gałęziach. Ale wycie powtórzyło się. A potem jeszcze raz. Rano ktoś drapał w drzwi.
Z trudem wstał, podszedł do okna i zobaczył trzy lisy. Stały tuż przed progiem. Nie bały się, nie uciekały. Krążyły wokół chaty i znów zawyły, jakby kogoś przywoływały.
Tego samego dnia leśną ścieżką przechodziła grupa turystów. Szli w stronę zamarzniętego jeziora i najpierw zdziwiło ich, że lisy nie uciekają, lecz biegną przed nimi, zatrzymują się i oglądają za siebie. Jeden z nich zażartował nawet, że zwierzęta wyglądają tak, jakby chciały ich gdzieś zaprowadzić.
I rzeczywiście — lisy zaprowadziły ich prosto do chaty.
Drzwi były zamknięte, a z komina nie unosił się dym. Zapukali. Cisza. W końcu jeden z mężczyzn naparł ramieniem na drzwi i je otworzył.
Udało im się w porę zawieźć go do szpitala. Lekarze później powiedzieli, że jeszcze jeden dzień — i wszystko mogło skończyć się zupełnie inaczej.
Kiedy wiosną wrócił do swojej chaty, śnieg zaczynał już topnieć. Wyszedł na ganek i długo patrzył na las. I nagle, spomiędzy drzew, pojawiły się trzy lisy.
Zatrzymały się kilka kroków dalej. Spokojnie patrzyły na niego, bez cienia strachu.
On nic nie powiedział. Tylko skinął głową — jak starym znajomym.
