Po kolejnej skardze od pacjenta ordynator wezwał ją do swojego gabinetu.
— Od teraz będziesz pracować wyłącznie jako salowa i zajmować się myciem pacjentów.
— Ale dlaczego mnie tak traktuje? — próbowała protestować pielęgniarka.
— Pacjenci ciągle skarżą się, że cały czas siedzisz z telefonem w ręku i patrzysz w ekran.
— Tak, ale mam chorą córkę i muszę wiedzieć, co się z nią dzieje.
— Nic mnie to nie obchodzi. Albo robisz to, co ci każę, albo możesz złożyć wypowiedzenie.
Pielęgniarka była zmuszona się zgodzić. Już pierwszego dnia kazano jej pójść do pokoju młodego chłopaka i wykąpać go w wannie.
Weszła do sali, spojrzała na niego i z pomocą sanitariusza z ogromnym trudem przewiozła go do łazienki. Napełniła wannę wodą, sprawdziła temperaturę, dolała trochę płynu i zaczęła delikatnie go myć. W pomieszczeniu panowała cisza, słychać było jedynie szum wody i jego spokojny oddech.
Ale nagle pielęgniarka zobaczyła coś, co dosłownie zmroziło ją ze strachu 😱😨
— Boże… to niemożliwe…
Młody mężczyzna — ten sam, który od lat nie był w stanie się poruszać — nagle złapał ją za udo.
— Boże święty! — krzyknęła, gwałtownie się cofając. — Co pan robi?!
Przez chwilę pomyślała, że pacjent zachował się niestosownie, ale po sekundzie zamarła, przypominając sobie, że był sparaliżowany od szyi w dół.
— Nie… — wyszeptał cicho. — Nic nie zrobiłem…
— Ale przed chwilą mnie pan złapał!
— Nie mogę… nic nie czuję…
Przerażona pielęgniarka natychmiast wezwała lekarza. Kilka minut później ordynator wbiegł do łazienki. Zbadał pacjenta, dotknął jego ręki i nagle wykrzyknął:
— To niemożliwe! Byłem pewien, że wszystkie nerwy są martwe!
Po chwili spojrzał na kobietę.
Pielęgniarka stała nieruchomo, nie mogąc uwierzyć w to, co właśnie zobaczyła. Lekarz dodał cicho:
— Właśnie uratowałaś mu życie. Jeśli natychmiast rozpoczniemy rehabilitację, ma szansę wrócić do normalnego życia.
Kobieta zakryła usta dłonią, a jej oczy wypełniły się łzami. Tego dnia po raz pierwszy zrozumiała, że nawet zwykły dotyk może stać się prawdziwym cudem.
