Bezwzględny charakter szejka Omara był znany daleko poza murami jego pałacu. Mężczyzna posiadał ogromną firmę, kilka hoteli i dziesiątki domów, a pracowały dla niego setki ludzi. Wielki majątek wcale jednak nie sprawił, że stał się bardziej wyrozumiały.
Wręcz przeciwnie, Omar wymagał absolutnego porządku we wszystkim.
Nie znosił spóźnień, błędów, a przede wszystkim ludzi, którzy niedbale wykonywali swoje obowiązki. Jeśli ktoś otrzymywał od niego wynagrodzenie, to zdaniem szejka każda opłacona minuta powinna być poświęcona pracy.
Pewnego razu kierowca spóźnił się zaledwie siedem minut i jeszcze tego samego dnia stracił posadę. Innego pracownika Omar zwolnił za nieprawidłowo przygotowane dokumenty. Nawet ochroniarze starali się bez potrzeby nie zwracać na siebie jego uwagi.
Dlatego kiedy tego popołudnia szejk niespodziewanie wrócił do swojego gabinetu, dwaj stojący przy nim ochroniarze natychmiast zrozumieli, że za chwilę wydarzy się coś nieprzyjemnego.
Omar wszedł do pomieszczenia i nagle stanął jak wryty.
Przy jego ogromnym biurku spała młoda pokojówka.
Młoda kobieta spała tak mocno, że nie usłyszała nawet otwierających się drzwi.
Wyraz twarzy szejka natychmiast się zmienił.
Powoli spojrzał na zegarek.
Była dopiero czwarta po południu. Jej zmiana jeszcze się nie skończyła.
Dla Omara takie zachowanie było niemal przestępstwem. Dobrze płacił swoim pracownikom i uważał, że w zamian ma prawo oczekiwać od nich całkowitego zaangażowania.
Ochroniarze stali za nim w milczeniu, czekając na polecenie. Obaj byli przekonani, że młoda kobieta zostanie natychmiast zwolniona.
Omar podszedł bliżej.
Szejk położył dłoń na jej ramieniu.
Młoda kobieta drgnęła i gwałtownie podniosła głowę.
Kiedy zobaczyła stojącego przed nią właściciela pałacu, natychmiast pobladła.
Emma zerwała się z krzesła i zaczęła pospiesznie zbierać swoje rzeczy z biurka. Doskonale znała charakter szejka i nawet nie próbowała się tłumaczyć.
Omar jednak niespodziewanie ją zatrzymał.
— Ile godzin spałaś ostatniej nocy?
Emma spojrzała na niego zdezorientowana.
Okazało się, że każdego wieczoru po zakończeniu pracy w pałacu jechała na drugi koniec miasta, gdzie przez kilka kolejnych godzin pracowała w niewielkiej piekarni. Następnie rano ponownie wracała do pałacu.
Omar zmarszczył brwi.
Zapytał, dlaczego pracuje w dwóch miejscach, skoro wynagrodzenie otrzymywane w pałacu powinno być wystarczająco wysokie.
Wtedy Emma wyjęła z kieszeni złożoną kartkę papieru.
Był to rachunek za czesne na uniwersytecie.
Kilka miesięcy wcześniej jej młodsza siostra Sophie dostała się na dobrą uczelnię. Marzyła o tym, żeby zostać architektką, jednak rodzina nie miała wystarczająco dużo pieniędzy, aby opłacić jej edukację.
Emma nikomu o tym nie powiedziała. Po prostu znalazła drugą pracę i postanowiła samodzielnie zapłacić za studia swojej siostry.
Tego dnia jej organizm po prostu nie był już w stanie dłużej tego wytrzymać.
Ochroniarze wymienili spojrzenia, ale wyraz twarzy szejka pozostał niezmieniony.
Omar wziął rachunek i przez kilka sekund uważnie go studiował.
Następnie odwrócił się do jednego z ochroniarzy.
— Sprowadź kierownika.
Emma spuściła wzrok. Była przekonana, że za chwilę zostanie oficjalnie zwolniona.
Kilka minut później do gabinetu wbiegł Michael, zarządca pałacu.
— Oblicz wynagrodzenie Emmy do dzisiejszego dnia.
Dłonie młodej kobiety zaczęły drżeć.
Michael również wyglądał na zaskoczonego, ale nie zamierzał dyskutować. Kilka minut później wrócił z dokumentami.
Szejk wziął do ręki długopis.
Emma przygotowywała się już na wiadomość, że nigdy więcej nie będzie mogła wrócić do pałacu.
I dokładnie to powiedział Omar.
— Jutro nie przychodź do pracy.
Ale wtedy szejk dodał:
— Pojutrze również nie przychodź.
Emma spojrzała na niego zdezorientowana.
Omar podpisał dokument i podał go zarządcy.
Polecił, aby Emma otrzymała dwa tygodnie płatnego urlopu.
Jednak prawdziwe zaskoczenie dopiero miało nadejść.
Szejk ponownie spojrzał na rachunek z uniwersytetu i zapytał, ile lat nauki pozostało jeszcze jej siostrze.
Omar wyjął telefon i zadzwonił do swojego dyrektora finansowego.
Polecił mu opłacić wszystkie trzy pozostałe lata studiów Sophie.
W gabinecie zapadła całkowita cisza.
Nawet ochroniarze nie mogli uwierzyć w to, co właśnie usłyszeli.
Ale Omar jeszcze nie skończył.
Odwrócił się do Michaela i polecił mu zmienić zasady obowiązujące wszystkich pracowników pałacu. Od tej chwili każdy zatrudniony, który znalazł się w poważnych problemach finansowych, mógł poprosić o pomoc, zamiast potajemnie pracować nocami i przychodzić do pałacu całkowicie wyczerpany.
Emma stała przed nim, nie potrafiąc wydobyć z siebie ani jednego słowa.
Wskazał sofę stojącą w rogu gabinetu.
— A teraz idź tam i się prześpij.
Emma pomyślała, że źle usłyszała.
Omar spojrzał na zegarek.
— Twoja zmiana kończy się za trzy godziny. Za te trzy godziny już zapłaciłem. Dlatego dzisiaj twoim zadaniem jest spać.
Po raz pierwszy od wielu lat jeden z ochroniarzy z trudem powstrzymał uśmiech.
Kilka minut później młoda kobieta ponownie zasnęła.
Następnego dnia po całym pałacu rozeszła się niewiarygodna wiadomość: najgorszy błąd, jaki mógł popełnić jeden z pracowników Omara, niespodziewanie doprowadził do zmiany zasad obowiązujących wszystkich.
Jednak jeszcze bardziej zaskakujące było to, co wydarzyło się później.
Trzy lata później szejk otrzymał zaproszenie na uroczyste otwarcie ogromnego nowego hotelu w centrum miasta.
Główną architektką projektu była młoda kobieta o imieniu Sophie.
Na pierwszej stronie projektu napisała krótką dedykację:
„Dla mojej siostry, która kiedyś zasnęła w pracy dla mojej przyszłości.”
