Cesarz gardził swoją żoną, która po narodzinach ich dziecka bardzo przytyła. Nazywał ją grubą i spoconą, a każdego dnia zmuszał ją do mycia się na oczach całego dworu.
Jednak podczas kolejnego publicznego poniżenia cesarzowa zrobiła coś, po czym wszyscy obecni dosłownie znieruchomieli ze zdumienia 😱
Kiedy cesarz Adrian po raz pierwszy zobaczył Isabellę, uchodziła ona za jedną z najpiękniejszych młodych kobiet w całym królestwie.
Podczas bali mężczyźni specjalnie szukali pretekstu, aby zaprosić ją do tańca, a najbogatsze rodziny marzyły, by została ich synową. Isabella miała smukłą talię, długie włosy i tak piękną twarz, że nadworni malarze nieustannie prosili o pozwolenie na namalowanie jej portretu.
Ona jednak wybrała Adriana.
Przez pierwsze lata małżeństwa cesarz niemal nie odstępował swojej żony na krok. Podczas przyjęć zawsze siedzieli obok siebie, tańczyli wyłącznie razem, a Adrian z dumą powtarzał przed dworzanami, że miał ogromne szczęście, ponieważ poślubił najpiękniejszą kobietę w całym królestwie.
Wszystko zmieniło się po narodzinach ich syna.
Ciąża była niezwykle trudna. Isabella podczas porodu znalazła się na granicy życia i śmierci, przez kilka tygodni z trudem podnosiła się z łóżka, a kiedy wreszcie zaczęła odzyskiwać siły, jej waga zaczęła gwałtownie rosnąć.
Sama Isabella nie potrafiła zrozumieć, co dzieje się z jej organizmem. Jadła bardzo niewiele, codziennie spacerowała po pałacowym ogrodzie i dokładnie przestrzegała wszystkich zaleceń lekarzy, lecz nic nie przynosiło poprawy.
Adrian stopniowo zaczął patrzeć na swoją żonę zupełnie inaczej niż wcześniej.
Podczas kolacji siadał od niej możliwie jak najdalej. Jeśli Isabella przypadkiem dotknęła jego dłoni, demonstracyjnie się odsuwał. Czasami nawet krzywił się i zasłaniał nos chusteczką, dbając o to, żeby wszyscy wokół zauważyli jego gest.
— Znowu cuchniesz potem — powiedział kiedyś głośno w obecności dziesiątek gości. — Czy naprawdę nie potrafisz chociaż trochę o siebie zadbać?
Isabella zaczerwieniła się ze wstydu, ale nic nie odpowiedziała.
Adrian nie mógł rozwieść się z cesarzową. Wywołałoby to ogromny skandal, szczególnie po narodzinach następcy tronu. Dlatego postanowił uczynić życie żony w pałacu tak nieznośnym, żeby to ona sama poprosiła o pozwolenie na odejście.
Wtedy właśnie rozpoczęły się publiczne upokorzenia.
Następnie przyprowadzano Isabellę.
— No dalej, umyj się — mówił Adrian. — Niech wszyscy zobaczą, że przynajmniej od czasu do czasu masz kontakt z wodą.
Czasami śmiał się i dodawał:
— Jeśli maciora bez przerwy się poci, trzeba ją częściej myć.
Niektórzy dworzanie ze wstydu spuszczali wzrok, inni natomiast cicho śmiali się razem z cesarzem. Isabella znosiła wszystko bez słowa.
Każdego ranka podchodziła do misy, myła się na oczach dziesiątek ludzi, później spokojnie wycierała twarz i opuszczała salę.
Trwało to przez kilka tygodni.
Kiedy służący po raz kolejny ustawili przed Isabellą miedzianą misę, tym razem kobieta nie zaczęła się myć. Spojrzała najpierw na wodę, później podniosła wzrok na swojego męża i niespodziewanie się uśmiechnęła.
— Dzisiaj chcę zrobić wszystko jak należy, Wasza Wysokość.
Adrian uśmiechnął się szyderczo.
— Wreszcie coś zrozumiałaś.
Isabella poprosiła, żeby przyniesiono jej kilka czystych, białych ręczników. Następnie dokładnie przetarła nimi twarz, szyję oraz dłonie.
Po kilku sekundach na białym materiale pojawiły się dziwne, ciemnoniebieskie plamy.
W sali natychmiast zapadła cisza. Cesarzowa wyjęła z kieszeni niewielką szklaną fiolkę i naniosła kilka kropli znajdującego się w niej płynu na ręcznik. Niebieskie ślady niemal natychmiast stały się prawie czarne.
— Skąd Wasza Wysokość wzięła tę substancję?
— Z mojej własnej skóry — odpowiedziała spokojnie Isabella.
Okazało się, że kilka tygodni wcześniej kobieta zauważyła coś bardzo niepokojącego. Za każdym razem po porannej kąpieli zaczynała czuć się źle. Jej skóra piekła, ciało puchło, a serce zaczynało bić znacznie szybciej. Dlatego w tajemnicy poprosiła starszego lekarza, któremu ufała, aby zbadał wodę używaną do jej kąpieli.
Lekarz odkrył w niej obecność rzadkiej substancji. Wchłaniała się przez skórę i stopniowo zaburzała funkcjonowanie organizmu, wywołując silne obrzęki, nadmierne pocenie oraz gwałtowny przyrost masy ciała.
Najbardziej przerażające odkrycie nastąpiło jednak później.
Okazało się, że taką wodę przynoszono Isabelli już na długo przed rozpoczęciem publicznych upokorzeń. Była to dokładnie ta sama woda, którą jedna ze służących każdego ranka napełniała wannę cesarzowej po narodzinach dziecka.
— Kto to zrobił?! — krzyknął Adrian.
Zamówienia dotyczące zakupu tajemniczej substancji zostały podpisane przez samego Adriana.
Cesarz znieruchomiał.
Kilka miesięcy wcześniej polecił nadwornemu aptekarzowi dodawać do kąpieli swojej żony kosztowną aromatyczną mieszankę, ponieważ nie podobał mu się jej „zapach”. Aptekarz wielokrotnie ostrzegał go, że preparat przeznaczony jest do stosowania wyłącznie w ilości kilku kropli rozpuszczonych w ogromnej wannie pełnej wody.
Adrian jednak zignorował wszystkie ostrzeżenia i rozkazał używać dawki kilkadziesiąt razy większej.
Wtedy wszyscy obecni zrozumieli prawdę.
To właśnie okrucieństwo cesarza i jego obsesyjna chęć zmienienia własnej żony doprowadziły do tego, że Isabella zaczęła chorować.
