Były przekonane, że nowa osadzona przestraszy się i będzie milczeć. Jednak to, co dziewczyna zrobiła w odpowiedzi zaledwie kilka minut później, sprawiło, że po raz pierwszy od wielu lat to właśnie one poczuły prawdziwy strach 😨
Lauren przebywała w tym więzieniu zaledwie od dziesięciu dni. Przez cały ten czas prawie z nikim nie rozmawiała, nie wdawała się w konflikty i robiła wszystko, żeby nie zwracać na siebie uwagi.
Rano wstawała razem z pozostałymi osadzonymi, w ciągu dnia pracowała w kuchni, a wieczorami sprzątała korytarz przy celach. Właśnie dlatego większość więźniarek szybko uznała ją za słabą.
Szczególnie przekonane były o tym dwie kobiety, których bała się niemal cała reszta bloku.
Martha i Kelly siedziały tam już od kilku lat. Regularnie wybierały sobie kolejną ofiarę, zabierały innym jedzenie, zmuszały więźniarki do prania swoich ubrań, a nowo przybyłym urządzały upokarzające „testy”.
Strażnicy doskonale wiedzieli, co się dzieje. Udowodnienie czegokolwiek było jednak trudne, ponieważ żadna z osadzonych nie chciała przeciwko nim zeznawać.
Martha i Kelly niemal natychmiast zwróciły uwagę na Lauren. Była młoda, spokojna i za każdym razem, kiedy próbowały ją sprowokować, po prostu przechodziła obok bez słowa.
— Myśli, że jest od nas lepsza — powiedziała pewnego dnia Martha.
Prawdziwy powód ich wściekłości pojawił się jednak kilka dni później.
Podczas obiadu Lauren zauważyła, jak Kelly zabiera jedzenie starszej więźniarce. Kobieta nie zaprotestowała, tylko spuściła wzrok.
Lauren spokojnie chwyciła tacę Kelly, postawiła ją z powrotem przed starszą kobietą i powiedziała:
— Jedz swoje.
W stołówce natychmiast zapadła cisza. Od dawna nikt nie odważył się odezwać do Kelly takim tonem.
Ona jednak tylko się uśmiechnęła.
Lauren nic nie odpowiedziała.
Następnego wieczoru, jak zwykle, klęczała przy jednej z cel i myła podłogę. Korytarz był prawie pusty.
Właśnie wtedy za jej plecami pojawiły się Martha i Kelly. Jedna z nich trzymała wiadro wypełnione brudną wodą po myciu podłóg.
Lauren nie zdążyła nawet się odwrócić. Cała zawartość wiadra została wylana prosto na jej głowę.
Brudna woda spływała po jej włosach, twarzy i białej koszulce. Obie kobiety natychmiast wybuchnęły śmiechem.
— I co, bohaterko? — zapytała Kelly. — Nadal zamierzasz wszystkich bronić?
Lauren bardzo powoli podniosła głowę.
Otarła wodę z policzka i powiedziała:
— Dziękuję.
Obie kobiety spojrzały na siebie zdezorientowane.
— Za co?
— Właśnie zrobiłyście dokładnie to, czego mi brakowało.
Martha i Kelly roześmiały się jeszcze głośniej, przekonane, że dziewczyna ze strachu zaczęła mówić od rzeczy. Lauren jednak spokojnie wstała, podniosła wiadro i odstawiła je pod ścianę.
Następnie uniosła głowę i spojrzała prosto w kamerę monitoringu znajdującą się nad drzwiami.
Kamera w tej części korytarza od kilku dni nie działała. Właśnie dlatego obie kobiety celowo wybrały to miejsce, przekonane, że nikt nie będzie w stanie udowodnić, co zrobiły.
Przynajmniej tak im się wydawało.
Tego samego ranka Lauren zgłosiła osobie odpowiedzialnej za zmianę, że zauważyła uszkodzony przewód. Kamera została naprawiona zaledwie godzinę przed całym zajściem, o czym prawie nikt jeszcze nie wiedział.
Ale nawet to nie było najważniejsze.
Lauren sięgnęła do kieszeni i wyjęła niewielki plastikowy pojemnik. W środku znajdował się kolczyk.
Był to dokładnie ten sam kolczyk, który Martha zgubiła kilka dni wcześniej w pobliżu celi kobiety znalezionej później dotkliwie pobitej. Strażnicy nie potrafili wtedy ustalić, kto był za to odpowiedzialny.
— Co ty robisz? — zapytała Martha.
Tym razem jej głos brzmiał zupełnie inaczej.
Lauren nacisnęła przycisk służący do wezwania strażników.
— Po prostu mam już dość patrzenia, jak wydaje wam się, że wszyscy tutaj się was boją.
Minutę później na korytarz weszło kilku funkcjonariuszy. Początkowo Martha i Kelly próbowały wszystkiemu zaprzeczać, lecz nagranie z kamery wyraźnie pokazywało całe zajście, a znaleziony kolczyk przekazano do analizy.
Później okazało się, że zachowały się na nim ślady krwi pobitej więźniarki. To jednak dopiero uruchomiło lawinę.
Kiedy Martha i Kelly trafiły do izolatki, pozostałe osadzone wreszcie zaczęły mówić. Jedna po drugiej opowiadały strażnikom o groźbach, napaściach i wymuszeniach.
Tego wieczoru ponownie myła ten sam więzienny korytarz. Tym razem jednak, kiedy przechodziła obok kolejnych cel, żadna z osadzonych nie patrzyła już na nią jak na bezbronną nową więźniarkę.
Starsza kobieta, której wcześniej Lauren pomogła w stołówce, odezwała się do niej cicho:
— Specjalnie czekałaś, aż popełnią błąd, prawda?
Lauren lekko się uśmiechnęła.
— Nie. Po prostu wiedziałam, że ludzie tacy jak one prędzej czy później zawsze popełniają go sami.
