Pojechałam w tajemnicy do naszego domu na wsi, ponieważ chciałam wreszcie dowiedzieć się, co mój mąż ukrywa przede mną od kilku miesięcy. Kiedy jednak otworzyłam drzwi starego budynku gospodarczego, zobaczyłam coś, przez co natychmiast zapragnęłam stamtąd uciec 😱😨
Byliśmy małżeństwem od prawie piętnastu lat. Mieliśmy niewielki domek w jednej z wiosek, do którego kiedyś jeździliśmy praktycznie w każdy weekend. Mąż uwielbiał zajmować się ogrodem, a ja pielęgnowałam kwiaty i warzywnik.
Mniej więcej cztery miesiące wcześniej wszystko nagle się zmieniło.
Mąż niespodziewanie przestał zabierać mnie ze sobą. Początkowo tłumaczył, że ma zbyt dużo obowiązków, później narzekał na zmęczenie, choć czasami znikał na wiele godzin i wracał do domu dopiero późnym wieczorem.

Pewnego dnia zadzwoniła do mnie sąsiadka z naszej wsi.
— Słuchaj, czy twój mąż przypadkiem nie postanowił sprzedać domu? — zapytała niespodziewanie.
— Nie. Dlaczego pytasz?
— Bo ostatnio przyjeżdża tutaj prawie codziennie. Kilka razy widziałam, jak robił coś w starym budynku gospodarczym. A wczoraj pojawił się nawet w środku nocy.
Tego samego wieczoru ostrożnie zapytałam męża, kiedy znowu pojedziemy na wieś.
— Na razie lepiej tam nie jeździć — odpowiedział, nawet nie odrywając wzroku od telefonu.
— Dlaczego? Chciałabym zobaczyć, co dzieje się z moimi kwiatami.
— Powiedziałem ci, że masz tam nie jechać! — nagle podniósł głos.
Przez piętnaście lat naszego małżeństwa niemal nigdy na mnie nie krzyczał, dlatego jego gwałtowna reakcja wzbudziła we mnie jeszcze większe podejrzenia.
Następnego dnia postanowiłam sprawdzić, czym naprawdę się zajmuje.
Była sobota, ale rano mąż oznajmił, że musi pilnie pojechać do pracy. Poczekałam, aż wyjdzie z domu, wsiadłam do własnego samochodu i ruszyłam za nim.
Zatrzymałam samochód w pewnej odległości od naszej posesji i zaczęłam obserwować. Mąż wysiadł z auta, wyciągnął z bagażnika duży czarny worek, a następnie szybkim krokiem ruszył w stronę starego budynku gospodarczego.
Po kilku minutach ponownie pojawił się na zewnątrz, zamknął drzwi na klucz i odjechał.
Odczekałam jeszcze chwilę, po czym podeszłam do naszej posesji. Niewielka drewniana furtka była zamknięta, ale na szczęście wciąż miałam własny klucz.
Otworzyłam ją i weszłam na podwórko. Najbardziej interesował mnie oczywiście stary budynek gospodarczy.
Dawniej przechowywaliśmy tam niepotrzebne meble, narzędzia ogrodnicze oraz kosiarkę. Powoli otworzyłam drzwi i weszłam do środka. Kiedy zobaczyłam, co znajdowało się w środku, ogarnęło mnie prawdziwe przerażenie. Byłam przygotowana nawet na to, że mąż może ukrywać przede mną kochankę, ale czegoś takiego nigdy bym się po nim nie spodziewała 😳😱
Kiedy moje oczy przyzwyczaiły się do panującego wewnątrz półmroku, zauważyłam ustawionych pod ścianami kilka dużych metalowych szaf. Obok znajdowały się plastikowe pojemniki, natomiast na środku pomieszczenia stał długi stół.
Leżały na nim damskie torebki, biżuteria, fotografie oraz starannie poskładane ubrania.
Pod każdą fotografią zapisano datę.
Na części zdjęć widniały czerwone krzyżyki.
Podeszłam bliżej i na jednej z fotografii rozpoznałam kobietę, która zaginęła w naszym mieście około pół roku wcześniej. Doskonale pamiętałam jej twarz, ponieważ w tamtym okresie plakaty z jej zdjęciem wisiały niemal wszędzie.
Tuż obok znajdowała się fotografia kolejnej zaginionej kobiety.
Zaczęłam się trząść.
Na stole leżał gruby notes. Otworzyłam go i natychmiast rozpoznałam notatki mojego męża.
„Druga próba zakończyła się niepowodzeniem”. „Zadaje zbyt wiele pytań”. „Przy następnej trzeba zachować większą ostrożność”.
Fotografia została zrobiona całkiem niedawno, kiedy spałam w naszej sypialni.
Pod spodem mąż napisał:
„Ostatnia. Po niej wszystko się skończy”.
W tym momencie za moimi plecami skrzypnęły drzwi.
— Wiedziałem, że prędzej czy później tutaj przyjedziesz — usłyszałam głos męża.
Stał w wejściu i patrzył na mnie z niepokojącym spokojem.
— Co zrobiłeś tym kobietom? — wyszeptałam.
— Zawsze mówiłaś, że mam niezwykłą pamięć do twarzy — powiedział. — Prawda jest taka, że po prostu nie potrafię zapomnieć ludzi, którzy sprawiają mi problemy.
Zaczęłam powoli cofać się w kierunku okna.
— Zabiłeś je?
— Nie wszystkie — odpowiedział z całkowitym spokojem.
Następnie wyjął telefon z kieszeni i pokazał mi nagranie.
Na ekranie zobaczyłam naszą sypialnię. Spałam w łóżku, podczas gdy mój mąż stał obok i rozmawiał z kimś przez wideorozmowę.
Najbardziej przerażające było jednak coś zupełnie innego.
— Kiedy wreszcie pozbędziesz się pozostałych? — mówiłam.
Wpatrywałam się w ekran, nie rozumiejąc, co właściwie się dzieje.
— To jest spreparowane! Nigdy czegoś takiego nie powiedziałam!
Mąż nagle się uśmiechnął.
— Oczywiście, że tego nie powiedziałaś. Przez trzy lata zbierałem nagrania twojego głosu, żeby komputer mógł mówić za ciebie.
— Dlaczego?!
Odłożył telefon na stół.
Poczułam, że nogi zaczynają się pode mną uginać.
— Przecież to ty wszystko zrobiłeś!
— Tak — przyznał spokojnie. — Tylko kto ci uwierzy?
W oddali rozległ się dźwięk policyjnych syren.
Mąż spojrzał na zegarek.
— Sam zadzwoniłem do nich dwadzieścia minut temu. Powiedziałem, że odkryłem dowody zbrodni popełnionych przez moją żonę i że boję się wrócić do domu.
Ruszył w stronę wyjścia, lecz nagle się zatrzymał.
Zamarłam z przerażenia.
— Ale mówiłeś, że przede mną nigdy nie byłeś żonaty!
— A ty nigdy nie zapytałaś mnie, dlaczego wszystkie moje byłe żony miały to samo imię.
Wtedy przypomniałam sobie, że czasami mąż zwracał się do mnie imieniem, które nie należało do mnie. Później zawsze się śmiał i tłumaczył, że zwyczajnie się przejęzyczył.

Wyszedł z budynku i zamknął drzwi od zewnątrz.
Minutę później usłyszałam głosy policjantów, a następnie krzyk mojego męża:
— Uważajcie! Ona jest w środku! Może mieć przy sobie narzędzia, którymi zabiła tych ludzi!
Przedstawiała mojego męża stojącego obok młodej kobiety ubranej w suknię ślubną.
Zdjęcie wykonano zaledwie dwa tygodnie wcześniej.
Na odwrocie widniała data ich ślubu oraz krótkie zdanie:
„Nowa żona jest już gotowa. Możemy pozbyć się starej”.
