Przez lata sąsiedzi z River Street kręcili głowami na widok starego pana Horvátha. Każdego ranka o wschodzie słońca i każdego wieczoru o zmierzchu wychodził on na swój mały balkon z plastikową torbą w ręku. Z torby wysypywał garściami surowe resztki jedzenia dla krążących nad nim ptaków.
Nie były to jednak gołębie. Były to kruki. Dziesiątki kruków.
Na początku ludzie uważali to za zabawne. Nazywali go „Człowiekiem z krukami”. Dzieci śmiały się, gdy czarne skrzydła zasłaniały wieczorne słońce. Ich krakanie stało się znanym dźwiękiem w okolicy.
Jednak z czasem śmiech ucichł.
Stado powiększyło się. Trzydzieści ptaków. Czterdzieści. Czasami więcej. Ich ostre dzioby uderzały o balustradę balkonu, a żółte oczy spoglądały groźnie na przechodniów. Sąsiedzi narzekali na odchody, hałas, podarte worki na śmieci rozrzucone na ulicy. Ale staruszek ignorował ich wszystkich.
„To moi przyjaciele” – mawiał. „Oni się mną opiekują”.
I w pewnym sensie tak było. Podążali za nim na targ, czekali na latarniach, aż wyjdzie, a potem eskortowali go do domu, tworząc wirującą czarną chmurę. Widok ten wystarczył, aby dzieci uciekały, a dorośli przechodzili na drugą stronę ulicy.
Pewnego zimowego wieczoru sąsiedzi zorientowali się, że nie widzieli pana Horvátha od kilku dni. Jego zasłony były zaciągnięte, a balkon cichy. Początkowo zakładali, że pojechał odwiedzić krewnych. Jednak piątego dnia na klatce schodowej zaczął rozprzestrzeniać się nieprzyjemny zapach.
Wezwano policję.
Kiedy drzwi zostały wyłamane, mieszkanie było prawie całkowicie zaciemnione. Podłoga była pokryta kośćmi kurczaków, królików, a nawet bezpańskich kotów. A na środku salonu, pod gołą żarówką, siedziało kilkadziesiąt kruków. Machały gwałtownie skrzydłami, rozrzucając czarne pióra po ścianach.
A na kanapie leżał pan Horváth. Martwy. Jego twarz była częściowo zakryta, a oczy dziobnięte.
Sąsiedzi krzyczeli. Funkcjonariusze próbowali wypędzić ptaki, ale te broniły się, jakby chroniły swojego pana nawet po śmierci.
Oczyszczenie mieszkania zajęło kilka godzin.
Następnego ranka stado powróciło. Ptaki usiadły na balustradzie balkonu, czekając, krakując i szukając mężczyzny, który już nigdy nie wyjdzie.
Do dziś mieszkańcy River Street pamiętają: bez względu na to, jak bardzo karmisz dzikie zwierzęta, nigdy nie można nazwać ich oswojonymi.
