Restauracja „Le Marelle” uchodziła za jedną z najlepszych w mieście – nieskazitelnie białe obrusy, delikatne oświetlenie, pianista w kącie i kelnerzy poruszający się niemal bezszelestnie.
Amelia przybyła z przyjaciółkami, Sophie i Laurą.
Wszystkie trzy były elegancko ubrane, miały schludne fryzury i ten szczególny wyraz twarzy, charakterystyczny dla osób, które są pewne, że to właśnie one mają ten wieczór.
Kiedy kelnerka podeszła – młoda kobieta o imieniu Emily, z włosami związanymi do tyłu i zmęczonym, ale życzliwym spojrzeniem – Amelia ledwo na nią spojrzała.
„Siedzimy tu już dwadzieścia minut” – powiedziała zirytowana. „Czy może wybieracie klientów na podstawie ich budżetu?”
Emily była zaskoczona.
„Przepraszam panią, mamy dziś bardzo dużo pracy… Przyniosę pani menu”.
Amelia prychnęła.
„Mam nadzieję, że przynajmniej umie pani podawać kawę; to żenujące patrzeć, jak ktoś udaje profesjonalizm”.
Sophie wybuchnęła śmiechem, Laura przewróciła oczami, ale się uśmiechnęła.
Emily zarumieniła się, skinęła głową i wyszła.
„O mój Boże, co za poziom” – powiedziała Amelia głośno, tak żeby sąsiednie stoliki mogły ją usłyszeć. „Urodziła się nieudacznikiem i zawsze nim będzie”.
Muzyka grała cicho, kieliszki brzęczały, ale atmosfera się zmieniła – ktoś się odwrócił.
Emily nie odpowiedziała. Po prostu odstawiła kieliszek, przeprosiła i wyszła.
Sophie wyszeptała:
„Mogłabyś ją chociaż oszczędzić, to tylko dziewczyna”.
„Pozwól jej się uczyć” – odpowiedziała Amelia. „Świat nie ma obowiązku być łaskawy dla przegranych”.
Właśnie wtedy ktoś przy sąsiednim stoliku odłożył widelec.
Rozległ się spokojny męski głos:
„Przepraszam, czy mogę prosić o menu?”
Amelia odwróciła głowę i zamarła.
Oliver Wood, jej szef, człowiek, od którego zależała jej kariera, siedział przy stoliku.
Patrzyła jej prosto w oczy, niewzruszenie.
Miał spokojną twarz, ale oczy zimne i uważne.
Zwrócił się do Emily, która już do niego podeszła:
„Zachowałaś się z godnością. Nie każdy potrafi zachować spokój w takiej sytuacji”.
Amelia poczuła suchość w ustach.
Oliver kontynuował:
„Wiesz, panienko, mamy teraz wakat w naszej firmie. Potrzebujemy ludzi z pani cierpliwością”.
Znów sięgnął po widelec, jakby rozmowa dobiegła końca. I po raz pierwszy tego wieczoru Amelia nie była w stanie podnieść wzroku.
