Kiedy ekipa konserwatorów weszła do starego domu na obrzeżach miasta, spodziewali się rutynowej pracy – usunięcia starego tynku, odnowienia podłogi i pomalowania ścian. Dom stał pusty od dziesięcioleci: kurz, stęchły zapach, pajęczyny na suficie i ślady czasu na każdym przedmiocie. Ale to właśnie w tym domu mieli dokonać odkrycia, o którym później pisały lokalne gazety.
W salonie, pod dużą ścianą naprzeciwko okna, wisiał ciężki obraz. Był ciemniejszy niż wszystko wokół, zdawał się przyciągać wzrok. Płótno przedstawiało kobietę w czarnej sukni, siedzącą przy oknie z przenikliwym, uważnym spojrzeniem. Zdawało się obserwować każdego, kto wchodził do pokoju.
Pracownicy postanowili usunąć obraz, aby wyrównać ścianę pod malowanie. Jeden z nich, Tom, zauważył, że obraz zdawał się wrastać w ścianę – dolna część była nieruchoma, jakby coś się za nią kryło. Po kilku próbach ostrożnie zdjęli ramę – i cichy skrzyp rozniósł się po pokoju, jakby dom westchnął.
Pod obrazem znajdowało się stare okno, zabite deskami i zatynkowane na krawędziach. Nikt nie wiedział o jego istnieniu – ani właściciele, ani poprzedni lokatorzy. Co więcej, wokół ramy widać było ślady napraw: ktoś najwyraźniej zamknął je celowo, ostrożnie i z wielkim wysiłkiem.
Kiedy Tom poświecił latarką przez szczelinę między deskami, powietrze w środku było zimne, jakby okno nie było ogrodem, a piwnicą. Zajrzał do środka i zdał sobie sprawę, że to nie ulica. Otwierało się na inny pokój. Ciemność, stara tapeta i coś metalicznego połyskującego na podłodze.
Robotnicy postanowili usunąć kilka desek. Kiedy podnieśli pierwszą, do pokoju wdarł się strumień kurzu i wilgotnego zapachu. Za drugą deską na chwilę zamigotało odbicie – jakby ktoś tam stał, a potem się poruszył.
Jeden z mężczyzn odruchowo poświecił latarką, ale snop światła padł na nic. Żadnego ruchu. Tylko stare lustro oparte o ścianę, mętne odbicie pokoju, w którym stali, zastygłe w nim.
„Może przejście?” – zapytał cicho jeden z nich. Tom pokręcił głową, wciąż wpatrując się w otwór. Widoczna była kartka papieru, przybita do starej ściany. Sięgnął po nią, ale nie mógł. Potem inny przyniósł szpachelkę, żeby podważyć deskę.
Tom cofnął się o krok, zerknął na obraz oparty teraz o ścianę – i omal nie upuścił latarki. Kobieta na obrazie nie patrzyła już w okno. Jej wzrok był utkwiony prosto w nich.
