Anna mieszkała w starym domu na obrzeżach miasta. W budynku było cicho, sąsiedzi byli w większości starsi i wszyscy się znali, ale rozmowy ograniczały się do „dzień dobry” i „jaka dzisiaj pogoda”.
Po drugiej stronie ulicy mieszkał mężczyzna około sześćdziesiątki o imieniu Viktor. Był cichy i schludny, zawsze się witał, ale rzadko wdawał się w rozmowę. Wychodził wcześnie i wracał późno, często z torbami z supermarketu.
Pewnego dnia Anna zauważyła go siedzącego długo na ławce przy wejściu – wpatrującego się w ziemię, nie spieszącego się do domu. Potem podeszła do niego i zapytała:
„Wszystko w porządku, Viktor?” Uśmiechnął się nieco znużony.
„Tak, po prostu zmęczony. Wiesz, czasami, gdy w domu jest cicho, nie chce się nawet gotować herbaty”.
Następnego dnia Anna ugotowała barszcz – gęsty, aromatyczny, taki jak robiła to jej mama. Potem usmażyła kotlety, pokroiła chleb, nakryła do stołu – i nagle spojrzała na dwa nakrycia. Chwila wahania. Potem wybrała numer, pod którym kiedyś poprosił ją, żeby wyszła „na wszelki wypadek”.
„Victorze, zrobiłam za dużo barszczu – za dużo, nie mogę go wyrzucić! Zapraszam”.
Przybył dziesięć minut później, niezręcznie, jakby to była jego pierwsza wizyta. Usiadł przy stole, podziękował i długo nie mógł się zabrać do jedzenia.
Anna uśmiechnęła się:
„Wystygnie!”
Wziął łyżkę, spróbował i zamarł.
„Wiesz” – powiedział cicho – „od dwóch lat nie jadłem domowego jedzenia. Po śmierci żony wszystko robiłem sam – kanapki, zupę z torebki… A to jest zapach domu”.
Anna spuściła wzrok, udając, że poprawia obrus. Wieczór minął spokojnie: wspominali młodość, filmy i sąsiadów. Kiedy Wiktor odszedł, zostawił na stole mały bukiecik goździków.
Od tamtej pory w niedziele w mieszkaniu Anny zawsze pachniało obiadem – a na stole stało dodatkowe nakrycie.
