Kolejka w supermarkecie przesuwała się powoli. Ludzie stali zmęczeni, niektórzy przeglądali telefony, inni nerwowo przekładali zakupy z ręki do ręki. Przy kasie stała młoda kobieta – ubrana w znoszony płaszcz, stare buty i z rozczochranymi włosami. Nie miała makijażu, a w jej oczach malowało się jedynie znużenie i lekkie zagubienie.
Trzymała w rękach kilka prostych rzeczy – chleb, mleko, płatki śniadaniowe i jabłka. Kiedy nadeszła jej kolej, wyciągnęła z torebki stary portfel, wyciągnęła z niego kilka złożonych banknotów i cicho zapytała: „Przepraszam, ale jeśli trochę mi brakuje, czy mogłabym zdjąć jeden z tych?”.
Kasjerka, młoda i pewna siebie, z długimi paznokciami i wyrazistą szminką, zaśmiała się głośno: „O, zaczynamy! Może powinnam dać pani zniżkę z litości?”.
Kilka osób w kolejce zachichotało. Ktoś cicho powiedział: „Wygląda na to, że nie wydaje całej wypłaty na kosmetyki”.
Dziewczyna zarumieniła się i spuściła wzrok. „Przepraszam, ja tylko…” zaczęła, ale jej głos się załamał.
Wyjęła drobne, przeliczyła je i rzeczywiście, brakowało kilku monet.
„W takim razie proszę zabrać jabłka” – wyszeptała.
Kasjerka teatralnie przewróciła oczami i krzyknęła szyderczo: „Słyszałeś? Zabierz jabłka! Brakuje nam!”.
Kolejka zaszumiała. Niektórzy parsknęli, inni machnęli rękami. W tym momencie od tyłu podszedł mężczyzna – w kurtce roboczej, z brudnymi rękami, jakby właśnie wrócił z budowy. Położył plik banknotów na taśmie i powiedział spokojnie: „Zapłacę za wszystko, co ma ta dziewczyna”.
Kasjerka zamarła.
„Znacie się…?” „Tak” – powiedział, patrząc na dziewczynę i dodając: „To ten lekarz, który miesiąc temu uratował mojego syna”.
Nikt inny się nie śmiał. Nawet kasjerka, odwracając wzrok, szybko zeskanowała paragon i po cichu podała torbę.
A kiedy dziewczyna wyszła na zewnątrz, deszcz przestał padać, a słońce nagle wyjrzało zza chmur – jakby chciało powiedzieć: jednak sprawiedliwość istnieje.
