„Myśleliśmy, że nigdy nam się nie uda”: Ratunek niedźwiedzia, który przeszedł 80 kilometrów z puszką na głowie
Ta historia rozpoczęła się w połowie lipca. Było gorąco, powietrze migotało nad sosnami, a na pustkowiu między wioskami Lesnoj i Siewiernyj miejscowi myśliwi zauważyli dziwne ślady – głębokie odciski łap, jakby zwierzę szło chwiejnym krokiem, zygzakiem. Kilka kilometrów później znaleźli dziwne zadrapania i ślady krwi na piasku. Nikt wtedy nie wiedział, że to początek najtrudniejszej akcji ratunkowej w ostatnich latach.
Kilka dni później w lokalnej grupie w mediach społecznościowych pojawiło się nagranie z kamery monitoringu w pobliżu spółdzielni daczy. Nagranie przedstawiało niedźwiedzia idącego drogą do rzeki. Na jego głowie znajdował się błyszczący przedmiot przypominający puszkę lub wiadro. Potknął się, uderzył w płot, a w pewnym momencie po prostu upadł. Ludzie, którzy widzieli nagranie, początkowo nie wierzyli: „Fałszywe”, „ustawione” – pisali w komentarzach. Myśliwi potwierdzili jednak, że ślady są prawdziwe.
Kiedy wolontariusze z lokalnego schroniska dla zwierząt przybyli na miejsce zdarzenia, nie było już prawie żadnych śladów – padał ulewny deszcz. Pozostały tylko odciski łap na rozmokłej ziemi i kilka kępek brązowego futra. Postanowili użyć drona z kamerą termowizyjną. Trzeciego dnia to zauważyli: ogromną, ciemną postać idącą wzdłuż brzegu rzeki, tam i z powrotem, jakby była ślepa.
„Nic nie widział” – wspomina wolontariusz Andriej. „Pojemnik był metalowy, z ostrymi krawędziami. Zrozumieliśmy, że był wbity w jego futro i skórę. Gdybyśmy go nie znaleźli tego dnia, po prostu by się udusił”.
Dotarcie do niedźwiedzia zajęło prawie osiem godzin. Wyczerpany niedźwiedź zatoczył się, upadł w krzaki, ale nie zaatakował. Kiedy w końcu udało im się go uśpić i usunąć pojemnik, stało się jasne, co przeżył. W puszce pozostały ślady krwi i sierści, pysk niedźwiedzia był zraniony, a oczy podrażnione. Przeszedł około 80 kilometrów, nie widząc drogi, polegając jedynie na zapachu wody i instynkcie.
Kiedy puszkę wyjęto, wszyscy zamarli. Niedźwiedź wziął głęboki oddech, jakby po raz pierwszy od dawna poczuł zapach powietrza. A potem, gdy środek uspokajający przestał działać, po prostu wstał, spojrzał na ludzi i… odszedł. Powoli, ale stanowczo, w stronę tajgi. Nikt nie próbował go zatrzymać.
Kilka dni później wolontariusze wrócili na miejsce. Odciski łap i ślady po linie wciąż były widoczne w miejscu, gdzie leżał. Na drzewie wisi teraz tabliczka z napisem: „Przeżył”. A w biurze ratowników, na półce przy oknie, stoi ta sama puszka – zardzewiała, wypaczona, wgnieciona i pokryta śladami pazurów. Poniżej znajduje się notatka: „Pamiętajmy, że siła nie tkwi tylko w zębach i pazurach. Czasami siła tkwi w cierpliwości i nadziei”.
