Sklep był prawie pusty. Był wieczór, lampy były słabo oświetlone, a w powietrzu unosił się zapach taniego chleba i wilgotnych kurtek. Za kasą stała młoda sprzedawczyni, zmęczona i poirytowana, gotowa do zamknięcia. Do kolejki podeszła starsza kobieta w wyblakłym płaszczu, z drżącymi rękami i torebką brzęczącą monetami.
„Młoda damo, może pani obejść się bez torebki? Sama ją poniosę” – powiedziała cicho, kładąc na ladzie bochenek chleba, mleko i kawałek masła.
Sprzedawczyni spojrzała na nią i przewróciła oczami.
„Tak trudno pani od razu przeliczyć resztę? Nie jestem bankiem! Proszę się pospieszyć, mam kolejkę!”
Staruszka zamarła i zaczęła pospiesznie wyjmować kopiejki z torebki, mieszając dziesiątki z pięciocentówkami. Monety potoczyły się po ladzie, a jedna upadła na podłogę. Ktoś w kolejce zachichotał, ktoś westchnął z niezadowoleniem.
„O mój Boże” – warknęła sprzedawczyni – „Ile to jeszcze kosztuje? Przyniosła całą torbę, a nie może zapłacić!”
Starsza pani milczała. Powiedziała tylko cicho: „Przepraszam… Po prostu… nie chciałam nosić wszystkiego w ręku”.
Kiedy w końcu wydała resztę, sprzedawczyni zirytowana wrzuciła monety do kasy. W tym momencie z torby staruszki wypadła stara, podarta koperta, związana sznurkiem. Sprzedawczyni machinalnie ją podniosła i przeczytała wyblakły, ale wciąż czytelny napis:
Natychmiast zapadła cisza. Starsza pani, widząc wzrok sprzedawczyni, spróbowała wziąć kopertę.
„Proszę jej nie dotykać. To… Po prostu nie miałam czasu… Wszystko tam zostało, w zeszłym roku”.
Jej głos się załamał. Wzięła zakupy, ostrożnie włożyła je do torby i wyszła, szurając nogami po kafelkach.
Sprzedawczyni stała nieruchomo. Hałas w sklepie ucichł. Moneta, która wpadła pod ladę, zalśniła w słabym świetle. Dziewczyna spojrzała na drzwi, za którymi zniknęła staruszka, i po raz pierwszy od dawna nie wiedziała, co powiedzieć.
Tego wieczoru zamknęła sklep później niż zwykle. Na kasie została karteczka:
„Wrócę. Nie po pieniądze. Po wybaczenie”.
