Anna oczekiwała tego dnia z ekscytacją i niepokojem. Drugie USG – to, podczas którego będzie mogła zobaczyć dziecko, usłyszeć bicie jego serca i sprawdzić, czy wszystko w porządku. Długo wybierała lekarza, umawiała się na wizytę i czytała setki opinii. Chciała, żeby wszystko było idealne.
W gabinecie pachniało antyseptykiem. Lekarz – mężczyzna po pięćdziesiątce, spokojny, o łagodnym głosie – poprosił ją, żeby położyła się na stole do badań. Aparat zaczął szumieć, a zimny żel dotknął jej skóry. Anna wpatrywała się w ekran, wstrzymując oddech.
„Oto główka” – powiedział cicho lekarz. „Oto ramiona…”
Uśmiechnął się, ale nagle zamilkł. Jego wyraz twarzy się zmienił. Zmarszczył brwi, podszedł do monitora i zaczął powoli przesuwać sondę.
„Wszystko w porządku?” – zapytała Anna drżącym głosem.
Lekarz nie odpowiedział od razu. Nacisnął przycisk, zrobił zdjęcie, potem kolejne. „Kiedy… kiedy ostatnio miałaś USG?” zapytał cicho.
„Trzy tygodnie temu”. Wszystko było w porządku. Dlaczego pytasz?
Wziął głęboki oddech.
„Słuchaj” – powiedział, odwracając się do niej. „Widzisz tę plamkę?”
Anna skinęła głową.
„To nie jest jedno serce. Są dwa”.
Zamarła.
„Dwa?”
„Tak” – uśmiechnął się lekarz. „Spodziewasz się bliźniąt. Tyle że jedno dziecko było schowane za drugim i wcześniej go nie było widać”.
Anna wybuchnęła płaczem. Nie ze strachu, ale ze szczęścia. Lekarz cicho otarł pot z czoła i powiedział z uśmiechem:
„Przestraszyłaś mnie bardziej niż ja ciebie”.
