Restauracja była prawie pusta. Późny wieczór, cichy jazz, przyćmione oświetlenie, szum kapiącej wody za oknem. Kelner o imieniu Alex sprzątał ze stolików, gdy podeszła do niego kobieta po czterdziestce – surowa, zadbana, w beżowym płaszczu. Usiadła przy stoliku przy oknie i zamówiła sałatkę z tuńczyka i kieliszek białego wina.
Alex skinął głową, zapisał zamówienie i poszedł do kuchni. Wszystko było jak zwykle.
Ale w kuchni panował w tym momencie chaos: kucharz pomieszał kilka dań, talerze walały się wszędzie, brzęczały, unosiła się para. Alex spieszył się, żeby skończyć przed zamknięciem. Kiedy gotowe dania pojawiły się na ladzie, wziął tacę i zaniósł je do jadalni.
Mężczyzna siedział samotnie przy sąsiednim stoliku, pochłonięty telefonem. Zamówił również sałatkę, tylko inną – z kurczakiem. Alex, z przyzwyczajenia, położył ją nie tam, gdzie trzeba. Pomylił się tylko o jedno miejsce.
„Przepraszam” – powiedziała kobieta – „chyba nie to zamawiałam…”
„Och, naprawię to!” Alex uśmiechnął się, wziął talerz i zamienił je miejscami.
Wydawało się to normalną sytuacją, setki. Ale kilka minut później mężczyzna, który zjadł część dania, nagle zbladł. Jego palce drżały, a oczy traciły ostrość. Próbował przemówić, ale nie mógł.
„Hej!” – krzyknął Alex, podbiegając. „Co się stało?”
Mężczyzna spadł z krzesła.
Wybuchła panika. Kelnerzy wezwali karetkę, a kierownik wybiegł na zewnątrz. Kobieta przy oknie zakryła usta z przerażenia. Alex uklęknął obok mężczyzny, sprawdzając jego puls. Był ledwo wyczuwalny.
Pomyłka, drobny wypadek – i uratował życie.
Alex długo potem rozmyślał o tym wieczorze.
O tym, jak jeden ruch ręki może oddzielić przypadek od losu.
