Wszyscy myśleli, że to żart.
W niedzielę plac zabaw w niewielkiej części Manchesteru tętnił życiem – dzieci śmiały się i goniły, rodzice rozmawiali na ławkach, a słońce odbijało się od metalowych huśtawek. Nagle przy wejściu pojawił się mężczyzna przebrany za klauna. Jaskrawa peruka, duże buty, kolorowe balony. Poruszał się powoli, nieco niezgrabnie i wszyscy myśleli, że ktoś urządza imprezę.
Kilka małych dzieci podbiegło bliżej, śmiejąc się. Ale klaun nic nie mówił, nie wykonał ani jednej sztuczki, po prostu zatrzymał się na skraju placu zabaw i wpatrywał się w zjeżdżalnię. Jego uśmiech był namalowany, ale oczy były poważne i skupione.
„On jest taki dziwny” – wyszeptała jedna z matek.
Kilka dorosłych zaczęło nerwowo wymieniać spojrzenia. Ktoś już wyciągał telefon, żeby zadzwonić do ochrony. Ale wtedy klaun nagle ruszył.
Pobiegł do piaskownicy, rzucając piłki prosto na ziemię. Wszyscy zamarli. Wydawało się, że za chwilę wydarzy się coś strasznego. Ale mężczyzna nagle padł na kolana i podniósł dziecko – chłopca w wieku około pięciu lat, który poślizgnął się i upadł twarzą w piasek. Chłopiec nie oddychał.
Klaun ostrożnie obrócił go, sprawdził oddech i rozpoczął resuscytację krążeniowo-oddechową. Jego ruchy były precyzyjne, pewne i pozbawione paniki. Po kilku sekundach chłopiec zaczął kaszleć i płakać. Dopiero wtedy mężczyzna odetchnął z ulgą i uśmiechnął się – po raz pierwszy, naprawdę.
Kiedy przyjechała karetka, rodzice stali w szoku. Okazało się, że ten mężczyzna nazywał się Richard Hayes. Miał czterdzieści osiem lat i wcześniej pracował jako ratownik medyczny – ratował ludzi od prawie dwudziestu lat. Po przejściu na emeryturę zaczął występować jako klaun w szpitalach dziecięcych, aby podtrzymywać kontakt z dziećmi i przynosić im radość.
„Chciałem tylko kilku uśmiechów” – powiedział cicho, gdy lekarze odwozili chłopca. „Ale dziś, jak się wydaje, los postanowił przypomnieć mi, kim jestem”.
