Następna stacja. Wagon lekko się zakołysał, drzwi otworzyły się z sykiem i do środka wlała się fala nowych pasażerów. Jedni wysiadali, inni z trudem przeciskali się do środka z torbami, parasolami i zmęczonymi twarzami.
Wśród wsiadających była kobieta około pięćdziesiątki. Wysokie obcasy, długi szary płaszcz, mocny makijaż i zirytowane spojrzenie. Na ramieniu ciężka skórzana torebka. Jednym słowem — typ osoby, która uważa, że wszyscy są jej coś winni.
Szła wzdłuż przejścia i potrąciła kolanem chłopaka siedzącego przy oknie. Po prostu go uderzyła. Nawet nie próbując przeprosić. Po kilku krokach nagle się zatrzymała. Odwróciła się, jakby dopiero teraz przypomniała sobie o swojej misji wymierzania sprawiedliwości.
— No jasne, wygodnie sobie siedzisz! — rzuciła prowokującym tonem. — A inni to co? Myślisz tylko o sobie? Rozwaliłeś nogi na pół wagonu… Rodzice nie nauczyli cię szacunku do ludzi?
Chłopak podniósł wzrok. W uszach nadal miał słuchawki. Spokojnie wyjął jedną z nich, bez gwałtownych ruchów. Spojrzał na kobietę. Nie przestraszony, nie agresywny — po prostu na nią spojrzał.
— Mówię do ciebie! — podniosła głos kobieta. — Tak trudno ustąpić miejsca kobiecie? Czy może wydaje ci się, że świat kręci się wokół ciebie?
W wagonie zapadła cisza. Ludzie zaczęli się odwracać. Dwóch nastolatków stojących w kącie lekko się wyprostowało, czekając na rozwój sytuacji. Wszystko wyglądało jak zwykle: on zaraz odpowie bezczelnie, ona jeszcze bardziej się zdenerwuje, potem kłótnia, krzyki, może nawet ochrona.
Chłopak nagle spuścił wzrok i powiedział cicho:
— Przepraszam.
Wstał.
I wtedy wszyscy zobaczyli, jak siedzenie, które zwolnił, powoli przechyliło się do tyłu — z głośnym skrzypieniem osunęło się w dół pod własnym ciężarem i zawisło krzywo przy ścianie wagonu.
Oparcie trzymało się tylko na jednym bocznym mocowaniu, a spod zsuniętego siedziska wystawały metalowe sprężyny i pęknięty plastikowy stelaż. Od razu było widać, że siedzenie tam bez podpierania się graniczyło z cudem.
Chłopak stał w milczeniu. Lekko się chwiał, jakby zdrętwiała mu noga.
— Ja… nie wiedziałam — wymamrotała cicho. — Przepraszam.
Chłopak tylko lekko skinął głową, założył słuchawkę z powrotem i odwrócił się w stronę drzwi.
