Od kilku minut dziewczyna stała z plecami przyciśniętymi do zimnej ściany starego budynku. Przed nią znajdowało się dwóch mężczyzn, a za każdym razem, gdy próbowała przesunąć się na bok, jeden z nich natychmiast zagradzał jej drogę.
— Wyciągaj pieniądze — powiedział jeden z nich zirytowanym tonem. — I oddaj telefon.
— Prawie nic przy sobie nie mam — odpowiedziała dziewczyna drżącym głosem. — Proszę, pozwólcie mi odejść.
Miała na imię Emma. Wracała właśnie z pracy do domu i postanowiła skrócić sobie drogę, przechodząc wąską uliczką pomiędzy starymi budynkami. Zazwyczaj było tam dość dużo ludzi, ale tego dnia zaczął padać deszcz i na ulicy prawie nie było przechodniów.
Chuligani zauważyli dziewczynę już w pobliżu skrzyżowania i zaczęli za nią iść.
Początkowo Emma nie zwróciła na nich większej uwagi, lecz wkrótce ją dogonili.
Jeden z mężczyzn wyrwał jej z dłoni torebkę, podczas gdy drugi popchnął ją w stronę ściany.
— Podaj kod do telefonu — zażądał.
— Zaraz się przekonamy.
Mężczyzna otworzył jej torebkę i zaczął wyrzucać całą zawartość prosto na mokry asfalt.
Emma nerwowo rozejrzała się dookoła. Chciała krzyczeć, ale ulica była niemal zupełnie pusta. Samochody przejeżdżały daleko, po drugiej stronie skrzyżowania, a okna najbliższych budynków pozostawały zamknięte.
Nagle kogoś zauważyła.
Po przeciwnej stronie ulicy powoli szedł wysoki mężczyzna mający około czterdziestu lat. Był ubrany w czarną skórzaną kurtkę, ciemne spodnie oraz ciężkie buty. Miał krótkie włosy, brodę i tak surowy wyraz twarzy, że w innych okolicznościach sama Emma prawdopodobnie starałaby się trzymać od takiego człowieka z daleka.
W tamtej chwili był jednak jej jedyną nadzieją.
Wtedy Emma zrobiła pierwszą rzecz, jaka przyszła jej do głowy.
Spojrzała na nieznajomego i krzyknęła z całych sił:
— Peter! Peter, ratuj mnie!
Mężczyzna się zatrzymał. Chuligani również znieruchomieli.
Sama Emma nie wiedziała, dlaczego wybrała akurat to imię. Prawdopodobnie było po prostu pierwszym, które w tamtej chwili przyszło jej do głowy.
Postanowiła udawać, że zna tego nieznajomego.
— Peter! — zawołała ponownie. — Proszę!
W tamtym momencie Emma nie mogła nawet przypuszczać, kim naprawdę był ten nieznajomy ani co wydarzy się zaledwie kilka minut później. 😰😮
Dostrzegł przedmioty porozrzucane na ziemi, przerażenie na jej twarzy oraz rękę jednego z mężczyzn, który nie pozwalał jej odsunąć się od ściany.
Wtedy wyraz jego twarzy natychmiast się zmienił.
Odwrócił się i ruszył w ich kierunku.
— To może twoja dziewczyna? — zakpił jeden z chuliganów.
Nieznajomy nic nie odpowiedział.
— Kolego, idź swoją drogą. My tutaj tylko rozmawiamy.
Wtedy Emma zauważyła coś dziwnego.
Mniej więcej dwadzieścia metrów za nim pojawiło się trzech kolejnych mężczyzn ubranych na ciemno.
Kilka sekund później następnych dwóch wysiadło z czarnego samochodu zaparkowanego przy ulicy.
Uśmiech natychmiast zniknął z twarzy chuligana.
— Kim wy jesteście?..
Peter zatrzymał się przed nim.
— Poprosiła mnie o pomoc.
Peter spojrzał na Emmę.
— Ja również jej nie znam.
Zapadła cisza.
Emma poczuła, jak jej dłonie robią się lodowate.
Dopiero wtedy dotarło do niej, że próbując się uratować, być może zwróciła się o pomoc do człowieka, który sam wcale nie był bezpieczny.
Jeden z mężczyzn stojących za Peterem podszedł bliżej.
— Szefie, wszystko w porządku?
Peter wykonał niemal niezauważalny ruch głową.
Jego ochroniarze natychmiast otoczyli obu mężczyzn i zmusili ich, żeby odsunęli się od dziewczyny.
— Oddajcie jej wszystko — polecił spokojnie Peter.
Torebka, telefon oraz portfel natychmiast znalazły się na ziemi przed Emmą.
— Już sobie pójdziemy — mruknął jeden z chuliganów.
— Jeszcze nie.
W jego głosie nie było ani gniewu, ani otwartej groźby, lecz właśnie ten spokój przestraszył ich bardziej niż cokolwiek innego.
Chuligani zostali zatrzymani.
Kiedy wszystko się skończyło, Emma pozbierała swoje rzeczy, wzięła torebkę i podeszła do nieznajomego.
— Dziękuję.
Peter przez chwilę patrzył na nią w milczeniu.
— Przepraszam, że nazwałam pana Peterem. Sama nie wiem, dlaczego akurat takie imię przyszło mi do głowy.
Ochroniarze nagle wymienili między sobą spojrzenia.
Emma zmarszczyła brwi.
— O co chodzi?
Po raz pierwszy na twarzy nieznajomego pojawił się lekki uśmiech.
— Bo naprawdę mam na imię Peter.
Emma znieruchomiała.
— Naprawdę?
— Naprawdę.
Peter był przywódcą jednego z najbardziej wpływowych klanów w mieście. Jego nazwisko znali właściciele wielkich przedsiębiorstw, politycy oraz ludzie, których zwyczajni mieszkańcy zdecydowanie woleliby nigdy nie spotkać. Właśnie dlatego ochroniarze niemal bez przerwy mu towarzyszyli.
Tamtego wieczoru znalazł się na tej ulicy wyłącznie przez przypadek.
Zanim odszedł, Peter wyjął wizytówkę i podał ją Emmie.
— Weź ją.
— Dlaczego?
— Jeśli ci mężczyźni albo któryś z ich znajomych jeszcze kiedykolwiek się do ciebie zbliżą, zadzwoń pod ten numer.
Emma ostrożnie wzięła wizytówkę.
Peter ruszył już w stronę samochodu, lecz po chwili zatrzymał się i spojrzał na nią przez ramię.
— Powiedz tylko: „Peter, ratuj mnie”.
Kilka sekund później czarne samochody odjechały, a Emma jeszcze długo stała samotnie na deszczu, mocno ściskając wizytówkę w dłoni.
