Kilka minut później cały więzienny dziedziniec zamarł, obserwując to, co się wydarzyło 😨
Kiedy Emma po raz pierwszy trafiła do więzienia dla kobiet, pozostałe osadzone niemal nie zwróciły na nią uwagi.
Była młoda, szczupła i zdecydowanie zbyt spokojna jak na takie miejsce. Emma z nikim się nie kłóciła, nie próbowała zawierać znajomości i bez słowa wykonywała wszystkie polecenia strażniczek.
Właśnie to zachowanie szybko przyciągnęło uwagę Vanessy.
Tej kobiety bało się niemal całe więzienie. Potężnie zbudowana i pokryta tatuażami Vanessa siedziała za kratami już od ośmiu lat i przez ten czas zdążyła zgromadzić wokół siebie niewielką grupę lojalnych kobiet.
Nawet niektóre strażniczki wolały nie mieć z nią do czynienia częściej, niż było to absolutnie konieczne.
Vanessa uwielbiała sprawdzać nowe więźniarki. Celowo je prowokowała, żeby jak najszybciej przekonać się, która będzie jej posłuszna, a która odważy się postawić.
Emma wydawała się idealną ofiarą. Już pierwszego dnia Vanessa zabrała jej deser podczas obiadu.
Emma po prostu poszła dalej.
— Mówiłam wam. Ona boi się nawet otworzyć usta — zakpiła Vanessa.
Trzeciego dnia więźniarki wyprowadzono na dziedziniec. Było gorąco, dlatego większość kobiet siedziała w cieniu, rozmawiała albo spacerowała wzdłuż ogrodzenia.
Emmie polecono umyć część dziedzińca. Dziewczyna wzięła mop i spokojnie zabrała się do pracy.
Vanessa siedziała niedaleko razem ze swoimi koleżankami, jadła kanapkę i przez kilka minut w milczeniu obserwowała dziewczynę.
Kiedy Emma wyczyściła już prawie połowę dziedzińca, Vanessa podniosła się, podeszła do stojącego obok wiadra z brudną wodą i spojrzała na swoje koleżanki. Te już się uśmiechały, doskonale rozumiejąc, co zamierza zrobić.
— Tutaj jest brudno — powiedziała Vanessa spokojnym tonem. — Posprzątaj.
Za jej plecami rozległ się głośny śmiech.
Emma nie poruszyła się.
Najpierw spojrzała na brudną wodę rozlewającą się po podłodze.
Potem powoli przeniosła wzrok na Vanessę.
Kobiety siedzące obok czekały, aż jak zwykle bez słowa chwyci mop i wykona polecenie.
Ale tym razem Emma zrobiła coś zupełnie innego.
Śmiechy zaczęły cichnąć.
Nawet Vanessa przez moment wyglądała na zaskoczoną.
Nikt jeszcze nie wiedział, że cicha dziewczyna, którą przez ostatnie dni wszyscy uważali za przestraszoną i bezbronną, ukrywała pewien sekret.
A kilka sekund później cały więzienny dziedziniec miał się o nim przekonać 😳😱
— Weź drugie wiadro i posprzątaj to, co sama zabrudziłaś.
Uśmiech natychmiast zniknął z twarzy Vanessy. Na dziedzińcu nagle zapadła cisza.
Od bardzo dawna nikt nie odważył się odezwać do niej takim tonem.
— Doskonale słyszałaś.
Vanessa podeszła tak blisko, że niemal dotykała Emmy.
— Podnieś ten mop i umyj podłogę.
Emma przez kilka sekund patrzyła jej prosto w oczy.
— Nie.
Koleżanki Vanessy przestały się śmiać. Nawet strażniczka znajdująca się na wieży zauważyła rosnące napięcie, choć na razie nie interweniowała. Vanessa gwałtownie chwyciła Emmę za ramię.
— Widzę, że jeszcze nikt nie nauczył cię, jak tutaj wszystko działa.
Zrobiła to tak szybko i pewnie, że nawet Vanessa przez moment nie wiedziała, jak zareagować.
— Nie dotykaj mnie — ostrzegła ją dziewczyna.
Teraz Vanessa nie mogła już po prostu odejść. Wokół stały dziesiątki więźniarek i wszystkie patrzyły właśnie na nią.
Gdyby w tej chwili się wycofała, jeszcze tego samego wieczoru mówiłoby o tym całe więzienie.
Vanessa wściekle rzuciła się na Emmę i spróbowała ją uderzyć. Dziewczyna błyskawicznie zrobiła unik. Druga próba również chybiła.
Wtedy wydarzyło się coś, czego nikt się nie spodziewał. Tym razem to Emma ruszyła do przodu. Uderzyła Vanessę w korpus, odepchnęła ją i zmusiła do cofnięcia się o kilka kroków.
Rozpoczęła się prawdziwa bójka.
Vanessa ważyła niemal dwa razy więcej, ale Emma była od niej zdecydowanie szybsza. Zdołała się uwolnić, błyskawicznie wstała i ponownie uniknęła ciosu.
— Straż! — rozległ się krzyk.
Kilku funkcjonariuszy już biegło w ich stronę.
Vanessa jednak przestała zwracać uwagę na wszystko wokół. Ponownie rzuciła się na Emmę. Dziewczyna zablokowała jej rękę, obróciła ją i unieruchomiła na ziemi. Kilka sekund później strażnicy rozdzielili obie kobiety i zaczęli prowadzić je w przeciwnych kierunkach. Vanessa ciężko oddychała i patrzyła na Emmę tak, jakby dopiero teraz naprawdę ją zobaczyła.
— Gdzie nauczyłaś się tak walczyć? — wydusiła.
Emma poprawiła rozczochrane włosy.
— W wojsku.
Vanessa znieruchomiała.
Dopiero później więźniarki dowiedziały się tego, o czym Emma wcześniej nikomu nie opowiadała.
Zanim trafiła za kratki, przez kilka lat służyła w żandarmerii wojskowej i pracowała jako instruktorka walki wręcz. Do więzienia trafiła po bójce, podczas której stanęła w obronie swojej młodszej siostry.
Przez wszystkie poprzednie dni milczała nie dlatego, że bała się Vanessy.
Emma po prostu nie chciała kolejnych problemów.
