Najbardziej niebezpieczna więźniarka wraz ze swoimi koleżankami postanowiła upokorzyć nową osadzoną: wysypały jej na głowę całe wiadro śmieci, a potem zamierzały ją pobić. Jednak to, co wydarzyło się chwilę później, wprawiło całe więzienie w osłupienie.
Nowa osadzona trafiła do kobiecego zakładu karnego zaledwie kilka dni wcześniej. Prawie z nikim nie rozmawiała, starała się nie zwracać na siebie uwagi i większość czasu spędzała samotnie.
Jednak już pierwszego dnia inne więźniarki ostrzegły ją przed kobietą noszącą przezwisko Maczuga.
Nie nazywano jej tak z powodu wyglądu. Po prostu przez lata spędzone za kratami wyrobiła sobie taką reputację, że większość kobiet starała się nawet nie napotykać jej wzroku. Maczuga zawsze chodziła w towarzystwie dwóch koleżanek i uważała, że w ich bloku nic nie powinno wydarzyć się bez jej zgody.
Kilka dni później, podczas obiadu, nowa osadzona siedziała przy stole i spokojnie jadła swój posiłek.
Właśnie wtedy podeszła do niej Maczuga. Spojrzała na talerz dziewczyny i spokojnym tonem powiedziała:
— Oddaj mi swój obiad. Nadal jestem głodna.
Początkowo nowa więźniarka pomyślała, że źle usłyszała.
— Dlaczego?
Kilka kobiet siedzących przy sąsiednich stołach natychmiast przestało rozmawiać. Zwykle nikt nie zadawał Maczudze niepotrzebnych pytań.
— Bo tak powiedziałam.
Dziewczyna przysunęła jednak talerz bliżej siebie.
— Nie. Sama go zjem.
Maczuga przez kilka sekund wpatrywała się w nią bez słowa, jakby nie mogła uwierzyć, że nowo przybyła naprawdę odważyła się jej odmówić. Nagle chwyciła dziewczynę za ubranie i spróbowała poderwać ją z krzesła.
Jej koleżanki natychmiast podeszły bliżej. Wyglądało na to, że dzieliły je zaledwie sekundy od tego, by rzucić się na nową osadzoną i pobić ją na środku stołówki.
Zanim jednak odeszła, spojrzała na nową więźniarkę i powiedziała cicho:
— Jeszcze tego pożałujesz.
Przez następnych kilka dni nic się nie wydarzyło. Maczuga jednak nie zapomniała o tym upokorzeniu.
Nie chodziło już o jedzenie. Cała stołówka widziała, że nowa osadzona odmówiła podporządkowania się jej, dlatego Maczuga chciała pokazać pozostałym kobietom, kto naprawdę tutaj rządzi. Potrzebowała jedynie odpowiedniego momentu.
I ten moment nadszedł kilka dni później.
Po obiedzie część więźniarek została skierowana do sprzątania pomieszczenia. Nowa osadzona siedziała przy metalowym stole i wypełniała jakieś dokumenty. Strażniczki znajdowały się niedaleko, więc czuła się bezpiecznie.
Nagle jednak po drugiej stronie korytarza wybuchła kłótnia.
Zaledwie kilka sekund później pojawiła się za plecami nowej osadzonej wraz ze swoimi dwiema koleżankami. W rękach trzymała duże wiadro wypełnione odpadkami zebranymi podczas sprzątania.
Dziewczyna usłyszała kroki i próbowała się odwrócić, ale było już za późno. Maczuga uniosła wiadro i wysypała całą jego zawartość prosto na jej głowę.
Brudne serwetki, resztki jedzenia i inne odpadki rozsypały się po jej włosach, ramionach oraz stole. W pomieszczeniu natychmiast rozległ się głośny śmiech.
Nowa osadzona powoli odłożyła długopis na blat.
— No i co? — zakpiła Maczuga. — Teraz już rozumiesz, jak tutaj wszystko działa?
Dziewczyna nic nie odpowiedziała. Spokojnie podniosła się z krzesła i zaczęła strzepywać z siebie śmieci.
To rozwścieczyło Maczugę jeszcze bardziej. Spodziewała się łez, strachu albo przynajmniej błagania, żeby zostawiła dziewczynę w spokoju.
— Przytrzymajcie ją — rozkazała Maczuga swoim koleżankom.
Jedna chwyciła dziewczynę za ramię, podczas gdy druga próbowała podejść do niej z przeciwnej strony.
Maczuga uniosła już rękę, gotowa uderzyć nową osadzoną w twarz. I właśnie wtedy wydarzyło się coś, czego żadna z nich się nie spodziewała 😯😨
Dziewczyna gwałtownie wyswobodziła rękę, odepchnęła pierwszą więźniarkę i uniknęła ciosu Maczugi. Druga próbowała złapać ją od tyłu, ale zaledwie kilka sekund później sama znalazła się na podłodze.
Maczuga znieruchomiała. Było oczywiste, że nie spodziewała się tak zdecydowanego oporu. Wtedy sama rzuciła się na nową osadzoną.
Dziewczyna ponownie uniknęła ataku, chwyciła ją za rękę i jednym szybkim ruchem unieruchomiła Maczugę przy metalowym stole.
Wszystko wydarzyło się tak szybko, że pozostałe więźniarki nawet przestały się śmiać.
W tej samej chwili strażniczki wróciły do pomieszczenia.
Gdy zobaczyły, co się dzieje, natychmiast nakazały wszystkim kobietom odsunąć się od siebie.
Nowa osadzona od razu puściła Maczugę i spokojnie uniosła ręce.
Jedna ze strażniczek spojrzała na kobiety, potem na rozsypane wszędzie śmieci i nagle zapytała:
— Kto zaczął?
Kilka więźniarek jednocześnie wskazało Maczugę.
Nowa osadzona natomiast po prostu wróciła do stołu, podniosła długopis i ponownie zaczęła wypełniać dokumenty, jakby nic szczególnego się nie wydarzyło.
Od tamtego dnia Maczuga już nigdy więcej nie zażądała od niej, żeby oddała jej swój obiad.
