Nagle zaczął padać deszcz – ulewny, zimny, jesienny. Drogi pociemniały, ludzie chowali się pod parasolami, a autobusy i minibusy poruszały się wolniej niż zwykle. Maria stała na przystanku, ściskając torbę i szalik. Spóźniła się do pracy – jej córka źle się czuła tego ranka, więc musiała zostać z nią dłużej. Teraz spieszyła się, była zdenerwowana i przemoknięta do suchej nitki.
Kiedy minibus podjechał, Maria odetchnęła z ulgą. Autobus był prawie pełny, ale wciąż było miejsce. Wyciągnęła banknot i podała go kierowcy.
„Proszę mi podać dwudziestkę piątkę” – powiedziała cicho.
Kierowca – krzepki mężczyzna około czterdziestki, o szorstkiej twarzy i zmęczonych oczach – powiedział zirytowany: „Nie ma pan reszty? I tak nie mam reszty; codziennie to samo!”.
„Przepraszam, mam tylko to…” – powiedziała Maria zawstydzona.
„To wysiadaj i to zmień” – powiedział chłodno, nie odwracając się.
„Ale pada deszcz…” – powiedziała cicho.
„I co z tego? Mam pracę do zrobienia, nie działalność charytatywną!”
Kierowca gwałtownie zatrzymał minibus na następnych światłach:
„Dobra, wysiadam! Nie zatrzymujcie ludzi”.
Maria spojrzała w dół, wstała w milczeniu, podziękowała mu i weszła w ulewę. Jej płaszcz natychmiast przemókł, włosy przykleiły się do twarzy. Szła poboczem, aż światła reflektorów zniknęły za zakrętem.
Kierowca mruknął coś pod nosem, podgłośnił muzykę i pojechał dalej. Nie zauważył samochodu wyjeżdżającego z sąsiedniego pasa – czarnego SUV-a z migającymi światłami. Powoli zatrzymał się obok jego minibusa.
Na następnym przystanku kierowca zobaczył mężczyznę w mundurze stojącego prosto w deszczu. Mężczyzna podszedł do drzwi i na krótko pokazał mu dokument tożsamości.
„Czy przed chwilą zostawiłeś kobietę w deszczu?” zapytał spokojnie.
„Co cię to obchodzi?” warknął zirytowany kierowca.
„To moja matka” – odpowiedział mężczyzna.
Wyszedł, nie czekając na odpowiedź. Kierowca długo siedział, nie odpalając silnika. Na zewnątrz deszcz wciąż padał, jakby zmywając czyjeś poczucie winy.
A w tym momencie Maria już wracała do domu, wciąż drżąc z zimna – ale z ciepłem w duszy. W końcu ktoś za nią poszedł.
