Zdarzyło się to wczesnym rankiem, kiedy dom jeszcze spał. Zegar w kuchni tykał, na zewnątrz padał delikatny deszcz, a w pokoju dziecięcym stała kołyska z małym chłopcem w środku. Jego mama, Lena, spała zaledwie kilka minut – noc była ciężka, a dziecko często się budziło.
W domu była kotka o imieniu Mira – pręgowana, spokojna, prawie zawsze przy dziecku. Odkąd dziecko zostało przywiezione ze szpitala, nie opuszczała jego łóżeczka. Czasami Lena żartowała:
„Pewnie myśli, że to jej kociak”.
Ale tego ranka wszystko było inaczej. Mira była niespokojna. Chodziła z pokoju do pokoju, miaucząc, a potem nagle wskoczyła na parapet i zamarła, nasłuchując. Chwilę później podbiegła do kołyski i zaczęła drapać ją po boku, miaucząc głośno, jakby kogoś wołała.
Chłopiec leżał cicho. Zbyt cicho.
Kot szarpnął brzeg kocyka, po czym wskoczył do środka – ostrożnie, nie dotykając dziecka – i zaczął szarpać pazurami jego małą rękawiczkę. W końcu Lena obudziła się słysząc głośne miauczenie.
„Miro, co się stało?” – zapytała sennie, wstając. Ale gdy zbliżyła się do łóżeczka, zamarła. Twarz dziecka zbladła, usta zsiniały. Nie oddychało.
Lena chwyciła dziecko i zaczęła krzyczeć do męża, który wzywał karetkę. Kilka sekund, które wydawały się wiecznością, i dziecko zaczęło oddychać, słabo, ale równomiernie. Później lekarze mówili: lekkie uduszenie z powodu ułożenia główki podczas snu; jeszcze trochę i mogło się to skończyć tragedią.
Kiedy rodzice wrócili do domu, kot siedział przy łóżeczku, cicho mrucząc. Od tego momentu Lena przestała żartować. Głaskała Mirę i powtarzała tylko jedno:
„Wiedziałaś. Czułaś to przed nami”.
